روحی اسیرِ سایهی سنگینِ ماهگرفتگی.
جایی که نور هم در تاریکیِ مطلق گم میشود!
ماه گرفت و من در این سیاهیِ بیپایان
فقط صدایِ نفسهایم را میشنوم.
سایهها مثل دستهای سرد که هر ذرهی امید را میگیرن!
و من در این شبِ بیستاره، تنها ماندهام...
امیدوارم امشب آرامش، مثل یک آغوش گرم، تمام وجودت را در بر بگیرد.𖦹
فردا را با لبخند و قلبی پر از امید شروع کنی، که دنیا منتظر درخشش توست!
شبت بخیرالههی زیبایی. ⊹˖₊˚⋆⊹