او پر از رویا بود، پر از آرزو پر از هر چیز ساده، به دنبال هر زیبایی پر از زندگی

«ولَن‌يَعرف‌أحد‌ٌما‌فِي‌قَلبُلکَ.»

این روزگار به من بدهکار است. خانه‌ای کوچک در انتهای کوچه‌ای خلوت و پر خاطره که منظره‌ی پنجره‌ی آشپزخانه‌اش چنارهای قد بلند، لانه‌ی گنجشک‌ها و آسمان آبی باشد. مثل امروزی که باران شهر را گرفته، پنجره را نیمه باز بگذارم عطر باران در خانه بپیچد. مست از عطر باران و کیک گردویی، قهوه‌ام را لب پنجره مزه مزه کنم. یکهو پیامِ تو برسد: این هوا کار و بار نمی‌طلبه. طلبش در بر یار بودنه. درو باز کن. لبخند تلخی قهوه را از کامم بگیرد و پاهایم فاصله تا تو را. در را باز کنم ببینم زیر باران حسابی نم خورده‌ای. تا بخواهم چیزی بگویم لبخندت بنشیند روی لبخندم. با مکث لبخندت را عقب بکشی: گرم شدم. خیالت راحت. چایی داریم؟ به آشپزخانه برگردم و دو فنجان چایی داغ بریزم. وقتی بگویم: این چاییو با قند شیرین کن. چایی بعدی با کیک. چند دیقه دیگه کیک آماده‌س. هوا را بو بکشی و چشم‌هایت را مست کنی: شیرینی کنار چای فقط بوسه‌های یار. این بار لبخندِ من لبخندِ کشیده‌ات را در آغوش بگیرد و عطر باران بیشتر در خانه بپیچد. برایت زمزمه کنم: باوانَکَم، خانه‌ی امنم. می‌بینی، این روزگار به من خیلی بدهکار است... لیلی سلطانی

مثل باران بهاری که نمی‌گوید کِی بی خبر در بزن و سر زده از راه برس -حسین منزوی-

و ابن‌سینا گفت: ما اشتیاق ذاتی و ذوق فطری را که سبب بقای ممکنات و مخلوقات است عشق می‌نامیم...

اشتباه کردن بخشی پیوسته به یادگیری است؛ ناتانیل‌براندن.

ریحون‌های خوش عطرِ زمین؛ روزتون مبارک🌱

الَّذِينَ إِذَا أَصَابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ قَالُوا إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ...

سفر بخیر شهیدی که شدی عاقبت بخیر🖤

«خذ يدی و أنقذنی من نفسي» دستمو بگير و منو از خودم نجات بده