من کیستم؟ اندوهی پاینده و سرزنده! اندوهی با لباس فریاد و حیات! اندوهی به وسعت کوه و به عمق دریا! من کیستم؟ فریاد آخرین جنگجوی لشکر شکست خورده! من کیستم؟سرخورده ولی باقی مانده از اخرین بازیگرانِ عرصه‌ی دلتنگی! کیستم؟ پروازِ عقابی میانِ دره‌ی تاریک و بی انتهای بودن! من جا نمازِ مادر بزرگم، سرشار اشک،سرشارِ دعا، سرشار تمنای عاقبت بخیری! من نامه‌ی خوانده‌ نشده‌ی سربازِ جنگِ جهانی‌ام! من گرسنگیِ عابرانِ بی‌خانه‌ و کاشانه‌ام! من سنگم،سنگی که هم به سینه خورده ،هم به سر! من سکوتم! سکوتِ چشمانی که بارانی اند و پر از نگفته‌هایند! من پُرم! پرم از هوایِ نفس کشیدن؛ پرم از حسِ انتقام، پر از تقاضای بودن! من دلتنگم،دلتنگ تر از پرستو‌های مهاجر! خسته‌تر از نجاری که رنجور از بازار کساد است و ساخته‌اش را درون بخاری انداخته است! اما من،هنوز زنده ام! #هیچ

اینکه داریم کم میشیم به جا زیاد شدن طبیعیه ؟

عشق چیه؟ دیدنِ برف و سکوت و سکوت و سکوت!

میگفت: هیچوقت اونایی که براتون گلِ نرگس میخرن و فراموش نکنید :))

خواستم بگم برام مهمُ و عزیزید خُب؟

جمعه ها شرح دلم یک غزل کوتاه است که ردیفش همه دلتنگ توام می آید...

_

روزی آید که دلم هیچ تمنا نکند

خلوتی‌داریم‌و‌حالی‌با‌خیال‌خویشتن(:

تعالی لنبکي معّا من قال انَّ حُزنك مسألة شخصیه؟" بیا باهم گریه کنیم کی گفته غمِ تو یه مسئله‌ی شخصیه؟