هرچقدر هم شرایطت سخت بشه پای خدا بمون پشیمون نمیشی..

نسل جدید علمدارای خیابون... 🇮🇷

شاه پناهم بده...

تو که آخر گره رو وا میکنی امام رضا...

صوت کلاس ترجمه مفاهیم قرآنی را گوش می‌دادم، استاد یک حدیت از پیامبر (ص) در تفسیر یک آیه را بیان کردند، خارج از کتاب بود و نظرم را جلب کرد. داشتم جستجو می‌کردم که بیشتر ازش بفهمم، متن حدیث را نوشتم، ربطی هم نداشت ولی نتیجه شد اینکه همه لینک‌ها اینطور آمد: «سه موقفی که امام رضا (ع) به داد آدم می‌رسد». چند ثانیه قبلش در کانال دوتا از رفیق‌هایم، هر دوتایشان برای امام رضا (ع) چیزی نوشته بودند: «تو که آخر گره رو وا می‌کنی امام رضا» یا «شاه پناهم بده». حالا هم این سرچ من و پاسخ تقریبا بی‌ربط گوگل. آقا ما کم دلمان تنگتان است اینطور دلبری می‌کنید؟ از دوری‌تان مُردیم خب بابا جان، کاش می‌طلبیدی.. به ذره گر نظر لطف بوتراب کند به آسمان رود و کار آفتاب کند..

خود آقا گفته که سه جا کنار من میاد...

بروید دنبال همان که می‌خواهید... @sajedifr

اگر تیغ عالم بجنبد ز جای، نبرّد رگی تا نخواهد خدای سر و کار با خداست از خدا بخواه! (پ.ن : از زبان یک صدای آشنا بشنوید... 💔)

الحمدلله

پاس شدن یا نشدن مسئله [دانشجو] این است.

سال‌هاست کتاب جزو زندگی من است. نه فقط تفریح، نه فقط اوقات فراغت، نه فقط وقتی پول داشته باشم.. سعی می‌کنم کتاب پشت کتاب بخوانم و هفته‌ای را بی‌کتاب نگذرانم. حتی سال کنکور نمی‌توانستم دست از کتاب بکشم. تا فروردین‌ماهش هنوز لابه‌لای کتاب‌های تست و آزمون‌های جامع، کتاب دست می‌گرفتم. انگار نفس کم می‌آوردم اگر نمی‌خواندم. بعد با خودم قرار گذاشتم لااقل چندماه آخر منتهی به کنکور وقتم فقط صرف مطالعه‌ی درسی بشود. بعد از کنکور هم وقتی می‌خواستم برگردم به حالت سابق، نمی‌توانستم مثل قبل باشم و این تأثیرِ آن جداییِ اجباری ناراحتم می‌کرد. هرجا بساط کتاب می‌بینم پاهایم از حرکت می‌ایستد و به همان سمت کشیده می‌شود. البته نه از این بساط‌های کنار مترو و مکان‌های عمومی که بیشترش کتاب‌های بی‌فایده و بی‌مغز است. سعی کردم بیشتر کتاب‌های مفید بخوانم. البته موضوع مطالعه را دغدغه‌ی انسان است که مشخص می‌کند. سعی کردم بیشتر از آن‌چه می‌خوانم فکر کنم. یعنی مصرف، تبدیل بشود به تولید. نه حتی تکرار حرف‌های آن نویسنده و آن متفکر. این را بعد از خواندن کتاب «نا»، بیشتر یاد گرفتم؛ از شهید صدر. من سال‌هاست با کتاب زندگی می‌کنم. اما از نهم اسفند به بعد، کتاب برایم "یادگار محبوب" است. کتاب می‌خوانم چون آقای شهید این‌طور دوست داشت. چون او دغدغه‌ی ما جوان‌ها را داشت که کتاب بخوانیم. حالا هرجا بشود حرف از کتاب بزنم، می‌زنم. مبلّغ می‌شوم چون او، رهبرم، این‌طور دوست داشت. نه چندان برای دلم، نه برای این‌که خودم دوست دارم؛ که مدتی است کتاب می‌خوانم چون او کتاب دوست داشت...