خیلی وقت بود دلم میخاست بنویسم.. بنویسم که اروم بگیره این روح نا ارومِ من.. با کلمات بغض کرده ک یکی یکی از ذهنم عبور میکنن ک عین بچه ها استین ب دهن گرفتن و بی صدا میبارن ... البته ک منم دست کمی ازشون ندارم وقت و بی وقت اشکه ک در نزده میاد...

زن بودن هم موهبتِ پر دردسریه.

از روزهائی که بیشتر زنده بودم. و غمها احساسات آبکی‌ای بیش نبودن

بارون تند و تند و بی‌وقفه می‌باره. طبقِ عادت چشمام رو می‌بندم و به صداش گوش میدم‌ و میگم ای کاش سر راهش منم می‌‌برد و برنمی‌گردوند..

چرا سنی ک اینقدر منتظرش بودم اینجوری داره میگذره؟

گذر زمان فقط رفته‌رفته داره منو درونگرا و تنها‌تر میکنه. گذرزمان واسه‌م دزده. دزدِ آدمایی که واسه‌خودم نگهشون داشته بودم. دزدِ خوشحالیام. دزدِ دلخوشیام. دزدِ انگیزه‌هام و احساساتی که منو وادار به زندگی‌کردن میکرد. هرلحظه‌که میگذره به خودم میام و میبینم دو‌نه‌دونه‌ دارایی هامو از دست دادم. گذر زمان حتی دزدِ خودش بوده، آره. اون داره عمرمو جوونیمو میدزده و با خودش میبره. پوستم‌بی‌روح‌تر از قبل و تار موهام کمتر از قبل میشه.

گاهی هر کلمه‌ای که به زبونت‌ بیاری جفاست در حق غمت، فقط باید بذاری و بگذری. بدون توضیح، بدون حرف. شهادت گوارای وجودت:)

در حال حاضر پست گذاشتن تو چنلم می‌تونه یکم حالمو خوب کنه و حواسمو پرت کنه…

توی خواب یجور فشار تحمل می‌کنم، توی بیداری یه‌جور دیگه باید با عذابش کنار بیام..