فَنَحْنُ مُوَدِّعُوهُ وِدَاعَ مَنْ عَزَّ فِرَاقُهُ عَلَیْنَا
با او وداع میکنیم. همانند وداع با عزیزی که فراقش بر ما گران است؛
از بادهٔ وصل ِتو روا نیست که دارد،
هرکس قدحی در کف و ما کُشتهٔ بویی .
به قول حسین بختیاری؛
اگر بناست دَمی بی تو بگذر عمرم
هزار بار بمیرم نبینم آن دَم را ؛)