بیدار شدم بدو بدو جلسه ی اول تا جونم می‌کشید حرف زدم و توضیح دادم حالا بدو بدو جلسه ی دوم ، باز حرف زدم حرف حرف حرف میایم بیرون بدو بدو تاکسی که میم ر به سر کارش برسه ... بهش میگم تحملت رو ندارم ، میگه به چشم همکار بهم نگاه کن که بتونی تحملم کنی هوا بهاریه میگه این هوا عکس نداره ، قیافه ی چلونده شده م رو جا میدم تو قابش و طبق معمول نمیتونم مثل آدمیزاد وایسم تو عکس و خودمو کج و کوله میکنم ۶ به مرضیه قول دادم برم خونه شون عید دیدنی ، میدونم وقت خواب نمیرسه ، میخوام چشمامو فقط ببندم که خستگیش در بره و بعد پاشم دوباره حاضر شم مثل احمق ها جواب رفیعی رو میدم و میفتم تو بحثی که باید تا تهش برم و طومار طومار طرف مقابل رو محکوم کنم مثل روانی ها خسته ام ، با همون سردرد های همیشگی ، ناهار رو بابام درست کرده ، میگه مامانت که هیچ وقت نیست من میخوام مامان بشم میگم اتفاقا چقدر به تو میاد که مامان باشی و به اون میاد که بابا ... مامانم زنگ رو میزنه ، از لقمه کردن غذا برای موکب های شب برگشته یهو همه میخوریم قَد هم ، من ممدحسن شقایق و مامانم و بابام ، همه دارن تند تند روزشون رو تعریف میکنن ، یک مکالمه ی کوتاه ولی حال خوب کن به بابام میگم وقتی خسته ام یا به مشکلات فکر میکنم یاد شما که میفتم انگار قلبم لبخند میزنه خانواده م رو دوست دارم از ته دل و لحظه های معمولی کنارشون برام ارزشمنده وخوش میگذره حتی بیشتر از کنار دوستام بدو بدو میرم خونه ی مرضیه روح چریکی ای که هلول/حلول کرده درونم این مدت خسته م کرده، نیاز داشتم به یک مهمونی دخترونه... یک ساعت و نیمه جمعش میکنم باید برگردم

و دوباره با میم ر قرار داریم

ویدئو ها زیر نویس انگلیسی میخواد ، باید درستشون کنیم ، دوباره به هم می‌رسیم ولی اول نیازه غیبت کنیم در مورد جلسه ، در مورد گروه و در مورد هر چیزی که از صبح وقتش رو نداشتیم

دست انداز ایجاد میشه درگیر میشیم با اپ استور و ادامه کار جنگ و درگیری و کل کل های الکی با اون آدم های مثلا نخبه چاپاتای مرغ گریل شده چه خوشمزه بود

استخون های پام درد میکنه

باید بخوابم ، هر طور شده اما با میم ر همچنان زرت و پرت میکنیم

باید برای چند نفر ویس بدم

جواب پیام دو نفر رو هنوز ندادم

مغزم کار نمیکنه

پره

و نیاز دارم به تخلیه

میام تو کانال همه چیز رو مینویسم