مشکل اینجاست که بعضیها نمیفهمن یه سری کارا مثل یوتیوب گردی، چک کردن اینستا، دیدن فیلم و سریال و کارهایی از این قبیل که با نت بین الملل انجام میشه، شاید از نظر اونا ساده و غیر مهم باشه اما برای بعضی آدما، اون روزنهی امیدیه که باعث میشه ادامه بدن یا تحمل کنن. یا توی شرایطی که واقعا حالشون خوب نیست، کمکشون میکنه تا حالشون بهتر شه. نمیدونم چجوری منظورمو برسونم ولی کارایی که ممکنه از دید بعضیها ساده باشه، برای بعضیای دیگه میتونه ارزش معنوی خیلی زیادی داشته باشه برای همین کسایی که میگن نوجوونها چرا برای نبود نت غر میزنن رو درک نمیکنم.
و واقعا نمیفهمم بعضیا چطوری به خودشون اجازه میدن دیگران رو اینقدر راحت قضاوت کنن. شما توی زندگی اون فرد نیستی و نمیدونی چه دورانی رو میگذرونه، چیشد که حس کردی میتونی دربارهی چیزی که نمیدونی نظر بدی؟
هدایت شده از رواننشناس.
https://eitaa.com/embrouille/425
فککنم اون پیامایی که میگی رو منم خوندم و درجا لفت دادم از اون چنل. ما یوتیوب و اینستا میدیدیم ولی کلی بچه بودن که رزق خونوادهاشون مجازی تامین میشد. نمیتونی به اونا فکر نکنی و همچنان اصرار داشته باشی یه نظری بدی.
راستش یکی از چیزایی که قرار نیست تا آخر عمرم باهاش کنار بیام کوچیک کردن دغدغههای بقیه است. واقعا چرا؟ چی میشه که آدما تصمیم میگیرن دغدغههای بقیه رو کوچیک بشمرن و مسخره کنن در حالی که حتی توی زندگی اون فرد نیستن؟