من دلم نمیخواست تنهایی با ناراحتیهام کنار بیام، خیلی وقتها آرزو میکردم کاش یه نفر از چشمام میفهمید حالم بده، کاش یه نفر کنارم بود حتی اگر خودم میگفتم اوکیه حالم خوبه، باز کنارم میموند و نمیذاشت تنهایی توش غرق شم جوری که نتونم خودمو بکشم بیرون.
ولی خب فکر کنم هیچوقت هیچکس تا مستقیم نگم نفهمه و منم آدم مستقیم گفتن نیستم.
واقعا به نظرم داشتن آدمی که لازم نباشه بهش بگی حالم بده یا کنارم بمون و خودش اینو بفهمه، یکی از بزرگترین موهبت هایه که یه نفر میتونه داشته باشه.