قلبم درد میکنه اصلا نمیتونم مووآن کنم باورم نمیشه که این اتفاقات میوفتن و مجرم مجازات نمیشه و روزها تموم میشن و هیچ تغییری توی جهان اتفاق نمیوفته.
فمینیستهای آمریکایی مسخره که فقط اسم فمینیست رو دارن و هیچ کوفتی درمورد ایران و افغانستان نمیگن اعصابم رو خراب میکنن.
هدایت شده از هیچ.
سوگند صیادی، ۱۶ساله، به علت گزارش مدیر مدرسه درمورد رابطهی عاطفی او با یک دختر، به دست پدرش به قتل رسید. سمیرا ساکی، دانشجوی دندانپزشکی قزوین، پس از تصمیم به جدایی، به دست همسرش به قتل رسید؛ رومینا اشرفی، به جرم داشتن رابطه عاطفی و مخالفت خانواده با انتخابش، به دست پدرش رضا اشرفی و با داس به قتل رسید؛ مونا حیدری، در پی خشونتهای خانوادگی، به دست همسرش و با سلاح سرد کشته شد؛ مبینا زینیوند، به دلیل تلاش برای ازدواج با فرد مورد علاقهاش، به دست پدرش به قتل رسید؛ کانی عبداللهی، به دلیل داشتن تلفن همراه و ارتباط با یک پسر، قربانی خشونت پدرش شد؛ غزاله حدودی، پس از رد درخواست ازدواج، به دست خواستگارش و در آتشسوزی عمدی جان باخت؛ جانه چوپانی، پس از انتشار فیلمی از او و پسرعمویش، به دست پدرش به قتل رسید؛ کوثر دارابی و زهرا شهبازی قربانی خشونت همسرانشان و تیراندازی شدند؛ سیده دنیا حسینی، در پی اختلافات خانوادگی و درخواست جدایی، به دست پدرش به قتل رسید. ریحانه عامری، به دست پدرش به قتل رسید؛ هجره حسینبر، به دست همسرش در بلوچستان کشته شد؛ فاطمه برحی، ۱۹ساله، پس از بازگشت به زندگی مشترک به دست همسرش به قتل رسید؛ لیلا فرخی، به دست همسرش در کرج به قتل رسید؛ سرگل حبیبی، به دست برادرانش در سنندج به قتل رسید؛ مبینا سوری، ۱۴ساله، به دست همسرش که روحانی بود به قتل رسید؛ آریانا لشکری، ۱۶ساله، به دست پدرش به قتل رسید؛ گلجمین نجفی، مادر سه دختر، به علت نداشتن فرزند پسر، به دست همسرش به قتل رسید؛ آیلار ظاهرپور، ۱۲ساله، پس از تماس با مادرش به دست پدرش به قتل رسید؛ فرزانه مرادی، باردار و مادر دو فرزند، به دست همسرش به قتل رسید؛ پریوش بیات، به دست همسرِ سابقِ دخترش به قتل رسید؛ و هزار زن دیگر که به نامِ لجنِ غیرت، قربانی جامعهای شدند که “زن” بودن آنان را زیر پایِ خرافهای به نام “ناموس” لگدمال کرد.
سوگند صیادی تنها یک نام یا یک خبر نیست و نه اولیننفر بود و نه آخریننفر خواهد بود. تا وقتی ترس قربانیان را نشنویم، تا وقتی خشونت را عادی بدانیم، تا وقتی در برابر ظلم سکوت کنیم و تا وقتی پس از شنیدن خبر قتل، بهجای محکوم کردن قاتل، به دنبال پیدا کردن اتهامی در رفتار مقتول بگردیم، همهی ما بهنوعی مقصریم. زنان برای زندگی کردن، رویا داشتن و انتخاب کردن، نباید با جانشان بها بپردازند. تا وقتی قربانی را محاکمه میکنیم و به قاتل مجال توجیه میدهیم، تا وقتی سکوت را به آگاهی و بیتفاوتی را به مسئولیت ترجیح میدهیم، همهی ما بهنوعی در تکرار دائمی این چرخه مقصریم.
شاید قبلا نمیدونم پتانسیلم بیشتر بود؟ یا کمتر میفهمیدم؟ یا از نظر روانی قویتر بودم؟ الان ماههاست هر خبر بدی میتونه منو به خودکشی نزدیکتر کنه.
فقط به کتاب و سریال و آهنگ چنگ میزنم برای خودکشی نکردن. حتی خیلی وقتها (مثل الان) حس اون هم ندارم.
یاد آخرین چنلم افتادم که ایتا فیلتر کرد. ایتای احمق اون نازترین چنلم با نازترین وایب بود دیگه بعد اون هیچکدوم از چنلام خوش وایب نشد.