دارم چشمی گریان به رهش؛ روزو شب بشمارم تا بیاید.

در خیال مرگ دور از چشمانت

نیاز دارم کنارت خودم باشم خوده خوده خودم نه اونی تا همین لحظه تظاهر میکردم

در ستایش روزهای پیش از بیست‌و‌پنجم سپتامبر

اینجا همه چیز خوبه گرما خوبه سرما خوبه قهر و گریه و خنده؛ همه چیز خوبه اما همینکه ازینجا بیرون میرم سگ سیاه افسردگی پاچه مو میگیره و میگه ازین غلطا نداریم تو هنوزم یه بدبختِ فلک زده‌‌ی تنها هستی عیزم

شاید در جهانِ دگر مُرده‌ایم و این‌جا جهنم ماست.

we were born in the summer fog looking at each other and we died before the autumn leaves only yesterday was our day very short however I beg dont forget our good yesterday..

وقتی اینجام فراموش می‌کنم که آدم خوبی نیستم اینجا از منی که آدم خوبی نیست؛ دورم خیلی دور تا حدی که به یاد نمیارمش

توانایی اینکه جلوی گریه‌مو تو جمع بگیرم‌ از دست دادم