گفت آخرین روز نوجوونیته آره آره انگار

از توجه مستقیم آدما متنفرم منزجر کننده است خدای من نمی‌تونم.

چی می‌شد اینجا تموم می‌شد؟

«دست‌هایت را برای تشویقِ منِ گذشته بالا بگیر؛ حالا مثل پروازِ پروانه، بالاخره آزاد شدم.»

بعد چهارماه و ۲۴روز ولی امحا هنوزم بوی اونو می‌ده حرفام تو امحا بوی نبودنش رو می‌ده شماهم حسش کردین؟

فوران احساسات: فلج شدن ذهن و در نتیجه لال شدن

هربار تو این‌بار خودم. با دست های خودم انجامش می‌دیم. مشکلی نیست.

وقتی تو چشمات نگاه کردم این‌بارو نخواستم با جاری کردن بغضم تمومش کنم. باید اشکامو نگه‌دارم. ریخته شدن این اشک‌ها باعث می‌شن همه‌چیز رو همون‌جا به فراموشی بسپرم اما نه دیگه این‌بار نگه‌شون می‌دارم سنگینی اشک‌هایی که حقم بود و نریختم یه‌روز هنجره‌ خودتو پاره می‌کنن می‌دونم. امیدوارم

فقط باید در آغوش گرفتش:)