تو این یک هفته‌ای که گذروندم؛ به ازای تموم این ۱۸ سال نوجونی کردم، فراموش کردم و قهقه زدم، فراموش کردم و اشک ریختم، زیر بارون نم نم بهاری، وسط خیابون، جلوی چراغی که سبز شده، دویدم؛ لبخند زدم، نیمه شب تو کوچه های تاریک زیر نور ماه کامل رقصیدم، روی بلندی شهر فریاد کشیدم و دیوونگی کردم، دوست داشته شدم و عشق ورزیدم، اهمیت داده شدم، به آغوش کشیدم و به آغوش کشیده شدم...و به گمونم این یک هفته؛ فقط و فقط زندگی کردم. و قراره ماه‌ها و یا سال‌ها برای این ۸ روز؛ دلتنگی کنم و در حسرت تکرارش از بین برم.

و حالا می‌تونم بگم تهی‌تر از همیشه‌م و دل‌تنگ تر.

برای دومین بار در طول این چندسال عمیقا کراش زدم و البته که سایش در کمین است.

دستامو باز می‌کنم برای در آغوش گرفتن امروزم.

~

بی‌پناه بودی؛ پناه دیدمت.

بیا بهش عادت کنیم عزیزکم. خب؟!

وای یه چیز بامزه این وسط دیروز نشسته بود رو تابِ کنارم و می‌گفت دختردار شم اسمشو می‌زارم پناه بعد هروز صداش می‌زنم پناهِ بابا؟:) این بشر برای پدرِ کسی جز من بودن حیفه بمولا:))