_نتونستی؟ +نه! معلومه که نتونستم مدت‌هاست نتونستم قدم بزارم روی خاکی که عزیزامو تو آغوش خودش نگه‌داشته، آره نتونستم. این چندمین عزیزی بود که نتونستم لحظه‌ی خاکسپاری‌ش کنارش باشم و باهاش خداحافظی کنم؟ نمی‌دونم

انگار یه کوچولوی شیش ساله‌ درونم نمی‌خواد اون لحظه‌هارو ببینه و باورش بشه که به نقطه‌ی پایان رسیده دلش هنوزم رویا پردازی می‌خواد..؛ و خب...چرا که نه!

چشمامو می‌بندم می‌ترسم از لحظه‌ای که نبینمت می‌گن رفتی.. چشمامو بسته نگه‌میدارم تا احساست کنم، هنوزم

من هربار که اونو می‌بینم: وای خدایا چجوری می‌تونم تحمل کنم این حجم از خوشمزگی رو...چرا اینقد قشنگ میخنده...وای خدایا می‌خوام قورتش بدم‌..خدای من مگه می‌شه اینقد آدم... باشههه..خدای من چشماشو..داره برق میزنهه حمله قلبی*

من‌ در تاریکیِ‌ خود، به‌ تو لبخند‌ میزدم.

-من‌ مدت‌هاست‌ که توی‌ تاریکیِ‌ چشم‌هات‌ زندگی‌ می‌کنم‌؛ حتی اگر به رنگِ سبزترین جنگل‌ها و نفسِ طبیعت باشه، برای من تاریک‌ترین می‌مونه و نباید فراموش کنی این تاریکی برای من چقدر امنه.

_ریتا حالش چطوره؟ +ممنون که پرسیدی:) به انرژیش احتیاج داشتم

سر کلاسامون قشنگ یه تئاتر زنده‌ایم

اون یه معجزه‌اس.

حتآ بعد از یازده ساعت کلاسِ فشرده و چشمایی که جایی رو نمی‌بینه، نمی‌تونم چشم از معجزه‌بودنش بردارم

++