نچ نچ

امروز از کنار غریبه ای رد شدم..غریبه ای که تمامش را میشناختم و تمامم را میشناخت..غریبه ای که یک روح در دو جسمیم..غریبه ای با راز های مشترک..

خاموش مکن آتش افروخته‌ام را بگذار بمیرم ک بمیرم..

در راه رسیدن به تو گیرم که بمیرم اصلن به تو افتاد مسیرم که بمیرم یک قطره ی آبم که در اندیشه ی دریا افتادم و باید بپذیرم که بمیرم یا چشم بپوش از من و از خویش برانم یا تنگ در آغوش بگیرم که بمیرم این کوزه ترک خورد ! چه جای نگرانی است من ساخته از خاک کویرم که بمیرم خاموش مکن آتش افروخته ام را بگذار بمیرم که بمیرم که بمیرم -فاضل نظری

«خاطرات، چه شیرین و چه تلخ، همیشه عذابآورند… مخصوصاً وقتی دیگر هیچ چیز مانند گذشته نیست. حتی اگر آن خاطرات خوب باشند، باز هم رنجشان میدهند، چون دیگر تمام شدهاند و هرگز بازنمیگردند.»

وای تا صبح می‌خوام از ننگ خاطرات بذارم..

ولی خب شما قطعا خسته می‌شید و کلافه...

پس برید بخوایید و خوابای خوبی ببنید. منم ب کارم ادامه می‌دم✅

گذشته یک دام است... من با خودم کلی خاطرهٔ مرده حمل می‌کنم تهوع

انسان محکوم به آزادی است... و این آزادی، عذاب است.» مگس ها

«حافظه مانند خنجری است که همزمان هم زخم می‌زند، هم راه فرار را نشان می‌دهد.» هستی و نیستی

«خاطرات تلخ مثل زخم‌های کهنه هستند... اما شیرین‌شان حتی بدتر است، چون فریب‌دهنده‌اند.» دفترهای بلاهت جنگ