امروز از کنار غریبه ای رد شدم..غریبه ای که تمامش را میشناختم و تمامم را میشناخت..غریبه ای که یک روح در دو جسمیم..غریبه ای با راز های مشترک..

خاموش مکن آتش افروخته‌ام را بگذار بمیرم ک بمیرم..

در راه رسیدن به تو گیرم که بمیرم اصلن به تو افتاد مسیرم که بمیرم یک قطره ی آبم که در اندیشه ی دریا افتادم و باید بپذیرم که بمیرم یا چشم بپوش از من و از خویش برانم یا تنگ در آغوش بگیرم که بمیرم این کوزه ترک خورد ! چه جای نگرانی است من ساخته از خاک کویرم که بمیرم خاموش مکن آتش افروخته ام را بگذار بمیرم که بمیرم که بمیرم -فاضل نظری

«خاطرات، چه شیرین و چه تلخ، همیشه عذابآورند… مخصوصاً وقتی دیگر هیچ چیز مانند گذشته نیست. حتی اگر آن خاطرات خوب باشند، باز هم رنجشان میدهند، چون دیگر تمام شدهاند و هرگز بازنمیگردند.»

وای تا صبح می‌خوام از ننگ خاطرات بذارم..

ولی خب شما قطعا خسته می‌شید و کلافه...

پس برید بخوایید و خوابای خوبی ببنید. منم ب کارم ادامه می‌دم✅

گذشته یک دام است... من با خودم کلی خاطرهٔ مرده حمل می‌کنم تهوع

انسان محکوم به آزادی است... و این آزادی، عذاب است.» مگس ها

«حافظه مانند خنجری است که همزمان هم زخم می‌زند، هم راه فرار را نشان می‌دهد.» هستی و نیستی

«خاطرات تلخ مثل زخم‌های کهنه هستند... اما شیرین‌شان حتی بدتر است، چون فریب‌دهنده‌اند.» دفترهای بلاهت جنگ

حافظهٔ انسان نوعی خیانت است... ما فکر می‌کنیم خاطرات را "نگه می‌داریم"، اما در واقع این خاطرات هستند که ما را در چنبرهٔ خود اسیر کرده‌اند. هر تلاشی برای بازگشت به گذشته، مانند دویدن روی تردمیل است: هرچه سریع‌تر حرکت کنی، بیشتر در جای خود می‌مانی. این است معنای واقعی "عذاب" — نه دردِ به یاد آوردن، بلکه شکنجهٔ این توهم که می‌توانی چیزی را که دیگر نیست، دوباره داشته باشی.» -هستی و نیستی