خدایا ما رو حروم نکن ؛
حروم مسیرهای اشتباه ،
موقعیتهای اشتباه ،
فکرهای اشتباه و مهمتر از
همه آدمهای اشتباه .
خدایا! به که واگذارم میکنی؟
به سوی که میفرستیام؟
به سوی آشنایان و نزدیکان تا
از من ببرند و روی بگردانند ،
یا به سوی غریبان و غریبهگان
تا گره در ابرو بیفکنند و مرا از خویش برانند؟
یا به سوی آنان که ضعف مرا میخواهند ،
و خواری ام را طلب می کنند؟
من به سوی دیگران دست دراز کنم؟!
در حالی که خدای من تویی و
تویی کارساز و زمامدار من.
من شکوه از غربت و تنهایی و دوریام را
به دامن تو می ریزم و در آستان تو میگریم ،
و شکایت کارگزاران را به درگاه تو می آورم.
پس تو فقط روی غضبت را به من منمایان
و خشمت را بر من فرو مریز که
باک من تنها از خشم توست
و از هیچ کس جز تو نیست...
/فرازی از دعای عرفه
حسین ابن علی(ع)