ولی چقدر دغدغه هامون کم شده

کم که نه

بی‌ارزش

به همین چیزای کوچیک هم راضی‌ایم

آدم یهو به خودش میاد می‌بینه چقدر صبوری کرده، چقدر تحمل کرده، چقدر دندون رو جیگر گذاشته و چیزی نگفته، چقدر جاهایی که باید حرف می‌زده، سکوت کرده و جاهایی که باید می‌رفته، مونده.

دچار بگاوو شدم. احساس میکنم این بگایی رو قبلا تجربه کردم

چرا انقدر زندگی کردن سخته؟ حتی یه زندگی ساده.

من بلدم چطوری یکی رو دوست داشته باشم اما نمیدونم چطوری باور کنم کسی دوستم داره.

پند امشب هیچوقت دوستات رو با هم آشنا نکن

تهش خودت بینشون اضافی میشی.

آدم اگر بخواد بلده اگر نخواد هم بهونه آوردن بلده