🖋 من امسال توفیق پیدا کردم در کلاسی نحو تدریس کنم که در آن طلابی از کشورهای پاکستان، عربستان، تاجیکستان، لبنان و عراق حضور داشتند. با خودم فکر می کردم صرف حضور این طلاب در کنار همدیگر و بر سر یک کلاس درس چقدر می تواند در همگرایی و ایجاد افق های مشترک فکری در جهان اسلام مؤثر واقع شود؟! آن هم در دورانی که ما بیش از گذشته نیازمند اتحاد و همگرایی هستیم. ارتکاز | علیرضا ادیب بهروز

🖋 ایران با انقلاب اسلامی خود را جلودار حرکت مقاومت اسلامی در برابر غرب مدرن قرار داده است و نفس حضور در چنین جایگاهی، جذابیتی در ایران عزیز ایجاد نموده که باعث می شود نخبگانی از سرتاسر جهان به سوی کشورمان جذب شوند. اما ما در مقابل چنین فرصت عظیمی چه کار می کنیم؟! با قوانین سفت و سخت مهاجرتی، برخوردهای نامناسب اجتماعی و... از برادران و خواهران مسلمانی که پا به کشور ما گذاشته اند پذیرایی می کنیم! ارتکاز | علیرضا ادیب بهروز

🖋 در حالی که آمریکایی ها پول خرج می کنند تا نخبگان کشورهای مختلف را در یک کلاس درس جمع کنند؛ ما مدارس طلاب ایرانی و خارجی را از همدیگر جدا کرده و تمام تلاش خودمان را می کنیم تا این طلاب با همدیگر ارتباط نگیرند! ارتکاز | علیرضا ادیب بهروز

🖋 یادم هست چندین سال پیش با تعدادی از رفقا در مسجد امام حسن عسکری علیه السلام معتکف شده بودیم؛ بچه ها یک رفیق سوریه ای داشتند که همان زمان با جامعه المصطفی در شبستان دیگری از مسجد معتکف شده بود، اما ما نمی توانستیم زیاد ملاقات کنیم! چرا که اگر مسئولان جامعه المصطفی متوجه می شدند طلبه آن ها با چند ایرانی ارتباط گرفته و دوست شده است برای او دردسر می شد! ارتکاز | علیرضا ادیب بهروز

🖋 من متوجه مشکلات امنیتی و ملاحظات دیگری که دست مسئولان را برای تصمیم گیری بسیار محدود می کند هستم؛ اما اینکه ما به خاطر برخی از مشکلات به وجود آمده اساسا صورت مسئله را پاک کنیم و به فرصت عظیمی که خداوند در اختیارمان گذاشته اینطور بی توجهی کنیم ساده ترین و در عین حال غیر منطقی ترین کاری است که می توانیم انجام دهیم. بی توجهی به این نعمت خداوند ممکن است همه ی ما را از فرصت هایی که خدای متعال به آسانی در اختیار جوامع مسلمان گذاشته است محروم کند. ارتکاز | علیرضا ادیب بهروز