من بعد از ۱۰ اسفند ماه دیگه آدم سابق نخواهم شد. چهل روز گذشت .. و من همچنان در سحرگاه یکشنبه باقی مانده ام :))!

بزرگ‌ترین حربه‌ی دشمن در آخرالزمان، اختلاف‌افکنی میان امت حزب‌الله است…⚠️ چیزی که امروز بیش از هر زمان، نیازمند هوشیاری و هوشمندی تک‌تک ماست @Panahian_ir

لطفاً گوشش کنید. اهمیتِ اتحاد و دست کم نگیریم. بعدش میخوایم بریم سراغِ تحلیل✨

رفیق... این تحلیل و دست ِ کم نگیر. . عبور از دوگانه‌ی «حماقت» و «خیانت»؛ یا همان" دیپلماسی" و "میدان" 🙃در بزنگاه‌های تاریخی، خطرناک‌ترین عارضه برای یک ملت، فروغلتیدن در «دوگانه‌های کاذبه» ؛ دوگانه‌هایی که توسط دو طیف مثلاا، با نیت‌های متفاوت اما با نتایجی یکسان، به ذهن جامعه پمپاژ می‌شود و راه سوم، یعنی مسیر «عقلانیت انقلابی»، را مسدود می‌کند. امروز، ما در میان دو لبه یک قیچی خطرناک گرفتار شده‌ایم: اون لبه ها چین؟🤔 لبه‌ی «مقدس شمردنِ میدون و انکار دیپلماسی» و لبه‌ی «مقدس شمردنِ دیپلماسی و تحقیر میدان». هر دو لبه، به یک اندازه امنیت و منافع ملی را تهدید می‌کنند.

-نقد جریان اول:ظاهرِ پرشورِ انقلابی اما با هدفِ فلج کردنِ قدرت نظامی🤕 [یک جریان، با صدایی بلند و نیتی ظاهراً خالص، هرگونه مذاکره و استفاده از ابزار دیپلماسی را با برچسب‌هایی چون «سازش»، «وادادگی» و «خیانت به آرمان شهدا» تخطئه می‌کند. این نگاه، علی‌رغم ظاهر انقلابی‌اش، در سه حوزه دچار «اختلال محاسباتی» عمیق است]: 🛎1. نشناختن ماهیت قدرت🦦: این جریان درک نمی‌کنه ك اقا «میدون» (قدرت نظامی، منطقه‌ای، موشکی) یک «دارایی استراتژیک» است، نه یک «هدف نهایی». قدرت نظامی تولید می‌شود تا در بزنگاه لازم، به «امتیاز سیاسی» تبدیل شود. اگر قرار باشه این قدرت هرگز در میز مذاکره برای تثبیت منافع ملی «نقد» نشود😕. عملاً به یک ابزار زینتی و یک نمایش پرهزینه تبدیل شده است. این مث ساختن یک سد پر از آبه ك هرگز دریچه‌های آن را برای تولید برق و آبیاری باز نکنیم. 🛎2. فلج‌سازی ابزاری نظام😐: یک قدرت هوشمند، از تمام ابزارهای خودش به‌صورت هماهنگ استفاده می‌کند. حذفِ دیپلماسی از جعبه‌ابزار سیاست خارجی، مث اینه که یک جراح تصمیم بگیره فقط از چکش استفاده بکنه و تیغ جراحی و کنار بزاره. این کار، انتخاب‌های نظام را محدود و رفتار آن را برای دشمن قابل پیش‌بینی می‌کند و این یعنی مرگ استراتژی. 🛎3. بی‌احترامی به خود میدون👀: بزرگترین توهین به مجاهدت‌های میدان اینه که دستاوردهای آن را در عرصه سیاسی تثبیت نکنیم. خون شهید و قدرت بازدارندگی برای این نیست که صرفاً در رژه‌ها به نمایش دربیاد😕؛ برای اینه که دیپلمات ما با پشتوانه اون، روی میز مذاکره، حقوق ملت را بدون شلیک حتی یک گلوله بیشتر، بازستاند.

-نقد جریان دوم: دیپلماسی ذلیلانه و حراج کردن قدرت ملی😏 [در نقطه مقابل، حالا یه جریانی قرار داره که دیپلماسیو نه یک «ابزار» در کنار سایر ابزارها، بلکه یک «اصالت» و هدف نهایی می‌بینن👀😕. این نگاه که متأسفانه در دوره‌های قبلی تجربه تلخشو چشیده‌ایم، دچار خطاهای راهبردی مرگبارتریم هست]: 🔱1. مذاکره برای مذاکره👩‍🦯: این تفکر، نفس نشستن پشت میز با دشمن را یک دستاورد می‌دونه و برای رسیدن بهش، حاضره اهرم‌های قدرت ملی را نادیده گرفته یا حتی تضعیف کند. دیپلماتِ این جریان، به جای اینک نماینده قدرت میدون باشد، وکیل مدافع دشمن در داخل می‌شود تا میدان را برای پیشبرد مذاکرات «آرام» کند.🤦🏻‍♀ 🔱2. جدایی میان میدون و دیپلماسی😑: فاجعه زمانی رخ می‌دهد که دیپلمات، قدرت میدونو نه یک پشتوانه، بلکه یک «مزاحم» برای روند دیپلماسیش تلقی کند.🚶‍♀ این تفکیک، دقیقاً همون چیزیه که دشمن آرزوشو دارد. دیپلماتی که از قدرت نظامی کشورش بی‌خبر باشد یا به آن باور نداشته باشد، در بهترین حالت یک «توریست سیاسی» است، نه یک مذاکره‌کننده.👀 🔱3. اعتماد به دشمن و غفلت از توان خودی🙄: این جریان، به لبخند دیپلماتیک دشمن بیشتر از غرش موشک‌های خودی اعتماد می‌کند. این «خوش‌بینی ابلهانه» که ریشه در عدم خودباوری دارد، منجر به «مذاکرات ذلیلانه» می‌شود؛ مذاکراتی که در اون، دارایی‌های نقد و استراتژیک کشور در برابر وعده‌های نسیه و قابل نقض دشمن،حراج می‌شه🥸🙏🏻

خب میگی چیکار کنیم؟ 😒.. راه سومیم هست؟ -راه سوم: ( پیوند «اقتدار» و «دیپلماسی») 😎 داداشم، مسیر صحیح، نه حذف دیپلماسیه نه تحقیر میدون. راه سوم، درک پیوند جدایی‌ناپذیر این دوتاست.🥲 در این دکترین: -دیپلمات، زبان گویای قدرت میدونه.. اون برای چانه‌زنی نمیره، بلکه برای اعلام شرایطی می‌رود که میدون اونو به دشمن تحمیل کرده است. -میدون، ضامن اجرای تعهداتیه که در دیپلماسی به دست می‌آید. هر توافقی که پشتوانه سخت نداشته باشد، صرفاً یک تکه کاغذ است. -هدفِ مذاکره، «کاهش هزینه» برای رسیدن به اهداف ملیه، نه «عقب‌نشینی» از آن اهداف. -قلم ِدیپلمات باید با جوهر قدرت میدان بنویسد. هر صدایی که بخواد این قلمو بشکند (جریان اول) یا جوهر آن را بخشکاند (جریان دوم)، در نهایت یک هدف را دنبال می‌کند: تضعیف ایران. -عقلانیت انقلابی حکم می‌کند که از هر دو ابزار، در جای خود، با قدرت و هوشمندی استفاده کنیم. #سپاهی -خانومِ مجهول✍🏻

خلاصه! دوستانم، این تحلیلِ بزرگان سرا های سپاه و.... بود که قلم نگاری شد!. تحلیلِ یک متخصصِ!.. پس فکر نکنید تحلیل خودمه. علاوه بر این تحلیل، یکی از استادان بنده ك آقای حدادپور جهرمی هست، هم تحلیل هایِ خوبی اشتراک گذاشتند. https://eitaa.com/mohamadrezahadadpour/23363 و همچنین کانالِ آقای یامین پور.. حتماً چک کنید. 🙏🏻 امیدوارم همه ما از این امتحان سربلند بیرون بیاییم. والسلام.

‌