و اما... شهیدمون!

دیشب که رفتم گلزار؛ تا صبح ذهنم مشغول شهید صادقی بود. یه چیزی تو دلم سنگینی میکرد.

ذهنم مدام میرفت سمتِ صحبت های همسرِشهید صادقی:).. آخ..

و امشب بازم طلبیده شدم و مدیون ِ این شهیدم>>

اینجا رو برای ِ خودم رزرو کردم! پرروأم نه؟

‌و من نمیدونم چی بنویسم ، از کجا بنویسم ؟ از چی بنویسم اصلا ؟ از دلِ تنگِ مادرِ شهید نظری بگم یا مهربونیِ دختر شهید صادقی ؟! یا از دلِ گرفته خودم ؟ میخوام بنویسم ولی قلمِ قلبم قاصره از بیان حرف های خاک خوردهِ قلبم ... از دلِ خودم میخوام بنویسم ، ولی مثل اینکه یسری حرفا فقط توی دله جاش!

فقط میدونم اینجا دیگه جای خوبی برای موندن نیست ... دیگه وقتشه خالص بشیم ! باید بِکَنیم از این دنیا... اگه الان تونستیم خالص بشیم ، میتونیم خلاص بشیم... خلاص از این دنیایِ سرپا دردِ فانی ... درست عینِ هشت شهیدِ حوزه‌بیت‌المقدس:)