امسالم اربعین باید ببینم کربلا رفتن ِ دیگران و من یه گوشه از کنج ِ اتاقم بغض کنم و بنشینم به زندگی ِبی سرو تهم نگاه کنم!

کاش شهید شیم اگه نشد هم تو خاک کربلا بمیریم، اگه نشد هم تو روضه بمیریم، اگه نشد هم از فرط گریه واسه ارباب بمیریم اگه نشد هم تو محرم بمیریم اگه نشد هم موقع گفتن اسم‌ عباس‌‌ع‌ بمیریم.. ما رو تنها نذارید، کاش با یه اسمی زیرِ بیرق شما بمیریم..

‌تازه امشب برایم معنا شد آنجا که اصحاب یک به یک گفته بودن یا مولای، ما بمانیم و دنیای بعد تو ؟! ...

به نظرم ماجرا از شب عاشورای پارسال شروع شد؛ از آن لحظه‌ای که پرده حسینیه بالا رفت و شما بعد از غیبت چند هفته‌ای پا در حسینیه گذاشتید و ما همه فریاد زدیم: «ببر به شهر بشارت که شهریار آمد» ما همیشه بند ِدلمان گره بر شال شما داشت و این بار بیشتر دنبالتان کشیده شده بود. هیچ وقت فکر نمی‌کردیم یک روز برای دیدن شما اینجور طاقت از کفمان برود.. در فرصت ۱۲روزهٔ جنگ، دل نگرانتون بودیم ك رهبرمون کجاست؟!(: قربونتون آقاجان(: ما میدانیم ك چطور در این ۴۶سال ذره‌ ذره نظام رو ساخته بودید برای روزهای سخت. اکنون ما نمیدانستیم ك در کمتر از یک‌سال در صف عزادارانتان خواهیم ایستاد. امشب ما و همهٔ آن‌ها چشممان به پردهٔ حسینیهٔ خشک شد. نیامدید که نیامدید که نیامدید...💔

از عاشورای سال ۶۱ هجری قمری، دیگر زمان از عاشورا نگذشته است و همه روزها عاشوراست. زمان بر امتحان من و تو میگردد تا ببیند که چون صدای هَل مِن ناصرِ امام عشق برخیزد، چه میکنیم؟ -شهیدآوینی!...

خداروشکر یه عاشورای دیگه زنده بودم. . .