آخرین دیدار!...

«بگذار تا بگرییم چون ابر در بهاران / کز سنگ گریه خیزد روز وداع یاران...». روزی که سعدی این بیت را می‌سرود، هرگز گمان نمی‌کرد قرن‌ها بعد، این چند واژه، روایتگر حال و هوای مردمی باشد که در میانه تلخ‌ترینِ روزهای تاریخ خود، برای وداع با رهبر شهیدشان گرد هم آمده‌اند.

التیام زخمام ؟ مرگ ! این روزها بیشتر از هر زمانی دوست دارم برم .

این روزها ثانیه ای به بهانهٔ نبودنت با صدا میبارم . . . دیدن با غم توأمان بود. بجای ِقامت رشید، تابوت را نشان دادند و توقع داشتند باور کنیم آن قد و قامت در این تابوت ِ کوچک جای میشود !

مولانا راست میگفت، به تفسیر ِ زبان ما که گاهی درد جز مرگ دوایی ندارد . و مرگ چاره ایست برای درمان ِدرد ؛ ❤️‍🩹

‌

اینبار هم بُهت نمیگذارد و هم گریه و هم شدت ِ غم و هم دلتنگی ِزیاد و هم حرف های ِ بسیار ؛

قامت نماز که بسته شد ، تکبیر اول که گذشت... تکبیر دوم... سوم... و تکبیر چهارم... انگار تازه فهمیدم چهار ماه قبل ، سحرِ یکشنبه چی کشیدم... چی گذشت بهمون... الان تازه فهمیدم آقام داره میره... من با دو چشمِ خویشتن دیدم که جانم می‌رود : ) خدایا ما را به سخت جانی خود این گمان نبود : )

و من تمام ِامید های واهی برای کذب بودن ِخبر را بعد از نماز ِمیت به گور بردم!❤️‍🩹. . .

عزیزانم ، اون کسانی ك نیومدند ، خواستم بگم بجای همتون نماز ِ میت جانکاه و جانسوز رو خوندیم. یادآورِ نماز هایی بود که برای سربازانت خواندی، با این تفاوت که اینک تو آرام گرفته بودی .. .. خواستم بگم به جای شما هم با این پدرِ مهربان زمزمه کردیم... قدرنشناسی است اگر یادمان برود که چه کارها که برایمان نکردی.. .. آقاجان، ۳۷سال مجاهدت و ۳۷سال از همه ی دنیا پای مکتب اسلام و برای ظهور امام زمان از پا ننشستی . چقدر زحمتمونو کشیدی💔 حلالمان کن آقاجانم که قدر تو را ندانستیم. ما که به گرفتگیِ صدای تو حساس بودیم نمیدانم چطور طاقتِ دیدنِ تابوت مطهرت را آوردیم. 💔 دستی پدرانه بر سرمان بکش شاید قلبهایمان آرام گیرد. . .💔

من مطمئنم برای ِآقامون در صف ِ اول نماز خوندی صاحب عزای ِ مجلس ( :