یعنی واقعا وقت خداحافظیه:)؟

دوساعت بود ك چشم روی هم گذاشته بودم. خواب دیدم، همه چیز گل و بلبل بود . پدر هنوز در میان ِ ما بود. در همان صندلی ِ چوبی نشسته بودند. با حرف های ِ مقتدرانه خود، غیرت به جوش آمده و با فریاد ِ محکمی شعار میدادیم . من هم آنجا بودم. بااین تفاوت ك دیگه دیر نرسیده بودم و شمارو میدیدم، سالم بی آنکه مویی ز سرتون کم شده باشه . خیلی دور بودید، اما بودید. همین ك میدانستم سالمید برایم کافی بود . با لرز از خواب بیدار شدم. نبودنتان مثل پتک بر سرم کوبیده شد . حالا بیشتر اشک میریزم . انگار ك دوباره از دستتون دادم . کاش خواب م واقعی بود . کاش در این رویا می مردم . کاش در همان روزها می ماندم . کاش قلبم را میسوزاندم . کاش بیدار نمیشدم . و ای کاش های ِدیگری ك حالا بند زبانم میشود ! اندر احوالات ِ خانومی به مجهولی روزگار

بکِ تراز:)))))

این ساعاتِ آخرِ وداع عین رفتن تدریجی روح از بدن میمونه ، خیلی سنگین ، جان‌کاه ، بغض روی بغض ، گریه های بی امان...

غریب به یه ساعت دیگه میری از مصلیِ تهران برایِ همیشه و ما بدون اینکه ازت صدایی بشنویم ، قد و بالات‌ رو ببینیم ، و حتی بدون اینکه دست بلند کنی و خداحافظی آخرِ مجلس رو تکرار کنی...میری :)

چنان که روح از بدنِ آدمیزاد می‌رود ، رفتنت تمامِ زندگی‌ام را می‌برد ‌، جانم ، نفسم ، روحم ((((: خداحافظ جانِ دلم... در پناهِ ابی‌عبدالله ، زیارتت قبول باشه آقا :)💔

ما از مصلی رفتیم ولی یه تیکه که نه تمومِ قلبمون رو پیش شما جا گذاشتیم...برسونید به کربلا این دلِ تنگ رو... ((: الوداع ای جانِ من .

دارم دیوونه میشم. . 💔 من آدم ِ صبور و محکمی نیستم . رهبرم، خودت دستی بکش به دل های ِ بیقرارمون

الحمدالله به جمعیت ؛

دل و دماغ هیچ کاری نیست جانمون رو دارن از شهر میبرن!!!

تمام هستی‌مان در میان تابوت است...