قفسه سینم سنگینی میکنه.. کاش قلبی تو بدنم نبود.. غبار داغ اذیتم میکنه... برای همیشه ترکمون کردید؟!

برای ما تهرانیا سخته که ببینه آقاش میره اما خودش هنوز زنده ست... همیشه میگفتم، سختترین و طاقت فرسا ترین لحظات ِعمرم زمانیه که شما نباشید، شما رو از دست بدیم.. اما الان فهمیدم سختیش، اینه که من بعد از شما زنده بمونم؛.(((:

اگر روضه‌‌ی أبي‌عبدالله نبود..

آخرین دیدار ِ ما؟! یا حسین(((((:

می‌دونید به چی فکر می‌کنم؟ اینکه چرا ما انقدر خودمون رو به آقا نزدیک می‌دونیم؟ اگر صمیمیت به دیدار باشه یا نسبت خویشاوندی، ما چرا تو این نقطه از سوگ نشستیم؟! انگار راز این صمیمیت تو قلب آدم هاست! انگار خود آقا ما رو طوری تربیت کردن و طوری این ارتباط رو با تک تک افراد جامعه ساختن که ما حس می‌کنیم چیزی از قلبمون کنده شده! چیزی که شاید تو خیلی از ارتباط های خونی نباشه! یاد تمام اولیا خدا افتادم، یاد عیسی، یاد ابراهیم، یاد یحیی! انگار شیوه زندگی کردن اولیا خدا اینه که پاره قلب مردم باشند و ارتباطی بسازن از جنس پدر بودن... پدر قلب ما گم شدیم، قلب ما رو ندیدید؟!

من حتی برای طرح ِدفترچه هامم گریه میکنم.! 💔

ما تهرانیا میخواستیم همیشه پشت ماشین تون حرکت کنیم.. شما دستتان را ببرید بالا و به ما سلام کنید.. اما نمیخواستیم اینجوری دیدار داشته باشیم..

کسانی ك تاریخ میخونند، این اوصاف را بار ها دیدند. !

جای شهدا خالی(((((((((: 💔

و من حتی شمارو نمیتونم شهید وصف کنم . . شماهم رفتید جزو ِشهدا ...!💔

در محاسبات دشمن نیست... اینکه خون، برکت داره و بیدار میکند مردمی را ك در خواب جهالت رفته اند.

آقاجان تو بازمانده ی نسل های ِ قبل و یادگار ِ نسل های دیگر هستی. .