من مانده ام و.... ـ

ولی اون قسمت از انباری ِایتام ، [وقتی داشتم وسایلی ك باید جمع میکردم و با خودم میبُردم کربلا رو یادداشت میکردم و قند تو دلم میسابیدن]

موقعیت: داری اتاقتو تمیز میکنی، یهو از تلویزیون صدای ِربنای مخصوص ماه رمضون به گوش میرسه (((((((: .

غمگین ترین چیـز میتونه این باشه که بعد از تموم شدن ماه محرّم و صفر ، با خودت کلنجار بری و بعد دلت بیاد، کتیبه ی "این خانه عزادارِحسین است" و دربیاری و قشنگ تاش کنی برایِ محرّم و صفرِ سال دیگه بزاری گوشه کمد و به خودت بگی، معلوم نیست اعضای ِاین خونه، سال دیگه ام، باشن و خونشونو وقف ِعزا و ماتم ِتو بکنن یانه (((((: الحمدالله الذی خلق الحسین

(((((((:

نینیِ کوچول موچول :

ولی من حضور آدما تو روزای سختمو، با جزئیات یادم میمونه.

آهنگام خوبن ولی .. صدای تو یه چیز دیگس..

من و این همه خوشبختی مَـحاله ، من و این همه رفـیق مَـحاله ؛ گلزارشهدا رفتن پنجشنبه ها حال ِباصفایی داره(((((:

وقتی تازه پیامت میره ..

دیدنِ صحن ِامام رضا :