تو نمیدانی ك بر من چه گذشت ...

و بر من چه میگذرد.. در تنهایی هایَم، در این دورانِ تلخ ، میان غم و غصه هایَم چه میگذرد .. نمیدانی که گاهی اوج ِ خلوت هایِ شبانه ، غصه ها یقه ام را میگیرد ... نمیدانی؛ تو نمیدانی، هیچ نمیدانی .. و حالا که نمیدانی، ترجیح میدم در گنجینه ی سینه ام، این حال و احوالِ مقدسِ غم انگیز را نگه دارم ...

نشخوارِ فکریِ من هر شب :

گاهی شرح ِحال ِآدمی ، ممکن نیسـت ..

بیقرارم، نمیدانم ... بیقرارم بیقرار .. شاید از اسفند ماه است ك بیقرارَم . شاید از فراق ِکربلا ، دوری از مشهد ، نمیدانم((((((((((((((:

هروقت دلم میگیـره، یادِ مشهده که دلمُ آروم میکنه . 💔

کاش کسی میفهمید حالـمُ .. دیگه از نوشتن خستم .. از این دنیا خستم .. حس میکنم این خستگی رو نمیتونم با چند خط توصیف کنم .. اگه ننویسم که دق میکنم، اما بسه هرچی نوشتن دیگه .. دیگه انگار کسی حرفامو نمیفهمه ، درک نمیکنه خستگیمو ، کاش میشد بهشون بگم ، خستگی به سن و سال نیست ، خستگیها گاهی در اثرِ تجربه و درد ، یقه ات را میگیرد .. اندراحوالاتِ خانومی به مجهولیِ روزگار

آقای امام رضا! فقط تویی که می‌کشی ام سمت زندگی.

‌آدما جا میمونن، تو فرودگاه، تو سیو مسیج، تو خیابون، تو خاطرات، + تو اسفند ماه ....

واقعاً حرفِ دلم بود ... وضعیتِ اقتصادی و حجاب خیلی افتضاح شده ... بمیرم برایِ غربتت، آقاجانم

از آن ماهِ لعنتی، آن اسفندِ کوفتی ، روزهایِ من هیچکدام بی گریه نمیگذرد و دیگر چشمانَم عادت کرده ك در کنجِ اتاق ، به ندایِ قلب ، جان بسپارد و ساعتهایی را صرفِ باریدن برایِ [دلی مالامال از دلتنگی و رفتنِ عزیزی ك حالا ، جایِ حسینیه ی تهران، در مشهد جان سپُرده] بکند . از اسفند ماه تا حالا خدارا شاهِد میگیرم که روزی نیست ك بفکرتون نبوده باشم و برایِ این همه فاصله بینِ شما و دلم گریه نکرده باشم ((((((((((((: #رهبـر‌شهیدم

اوم ! هیچی .. فقط اگه میدونستم انقدرر دلم تنگ میشه برات ، از کربلات برنمیگشتم . سختیا بهم فشار آوردن ، حتی تنها امیدایِ زندگیمم ، دعوتم نمیکنن برم سرِ مزارشون ...