"التیامِ زخمهام"
جسمم و حمل کنید ببرید اونوَر، اگه منو دوستم دارید ببریدم مشهدی کربلایی قمی شاهچراغی نجفی کاظمینی سا
به من نگو دوستت دارم !
دست ِمن ُبگیر ، ببر نجف .. (:
غصه ها و حرص و جوشام کَمه، همینم مونده برایِ وضعیتِ حجاب و فراخوان هایِ اون خیر ندیده و زدنِ جنوب توسطِ اون حرومزاده ها بشینم حرص و جوش بخورَم.
"التیامِ زخمهام"
برایَت چطور بگویم ك چقدر دلتنگِ توأم؟
هر شب دلم پر میکشه به اون تایم و ساعتِ خاص ؛
به اون شبی ك حال و احوالم و تابحال اون شکلی ندیده بودم ..
به بین الحرمین ،
ستوده میخوند و گریه میکردیم (:
مداحی تو ایرپاد پلی میشد و از شدتِ زاری و دگرگونی تو وجودم ، هق هق میکردم و زیباترین راز و نیازِ عمرم و انجام میدادم ..
مقدس ترین زیارت عاشورای زندگیمو میخوندم و وقتی نام حسین میومد سرمو میگرفتم بالا و خیره میشدم به اون گنبدِ طلاییِ زیبا ،
و هی برمیگشتم گنبدِ حضرتِ عباس و میدیدم(((((((((((((:
میگما امام حسین، کاش برنمیگشتم .
خیلی زیااااد دلم برات تنگ شده..
برای همه چیت! برایِ اون شب و زیارتِ پربرکتت ، وقتی به قبه رسیدم و زار زدم..
امام حسین ، چرا رسیدم تهران؟!
چرا رسیدم به زندگیِ کوفتیم ؟!
من که پیشِ شما دلم خوش بود!
اصلا وقتی میخوام یادِ اون روزایِ بهشتی بیوفتم، تک تک ش برام شیرینه، از همون مائ بارد هایِ دوست داشتنی ، تا حرمِ امام حسن و نرجس خاتون 💔
اندراحوالاتِ خانومی به مجهولیِ روزگار
هدایت شده از بیمارِامینآبـادی.
یکی بود هیجکس نبود.
همون یکی، دردانه بود
عشق بود؛ معرفت بود.
یکی بود ولی همه چیز بود
او خدا بود
نه حوصله حرف زدن و نوشتن هست ،
نه حوصله مباحثِ سیاسی ،
نه حوصله یِ نقاشی کشیدن و چرت و پرت گفتنا و غیبت کردنا ،
و نه حوصله یِ فیلم دیدن و وقت گذروندن ،
واقعاً حوصله هیچ چیز نیست .
اصلاً فقط الان حوصله آقایِ سیدالکریم و دارم (((((((((: