دلتنگِ حرم سیدالکریم.

دلتنگِ اشک هایی که در حرمِ حضرت معصومه برای آدم شدنم ریخته شد.

از همه بیشتر،

انرژی روحم تحلیل رفته؛ دوهفته ست قسمتم نشده به دیدنشون برم؛ اگر شما قسمتتون شد رفتنِ گلزار شهدا و رفتن درکنارِ خانواده هایِ شهدا،

قلبِ جامانده ام را در خاکی که تربتِ کربلا و آغشته به شهداست، دفن کنید.💔

تا عطر و بویِ آنجا مجال بدهد خون گلگونم، دوباره پمپاژ شده،، در رگ هایِ ناقصم جریان پیدا کند.

این وصله ی جدایی با خون تمام میشود.

پوست و گوشت و استخوانم درکنار آنها آرام گیرد،، و تا زمانیکه زنده ام؛ با بوی آنها نفس بکشم؛

با روحِ آنان مانوس شوم؛ با نور آنها انس بگیرم؛ با نفسِ آنان نفس بکشم؛ چرا که شهدا زنده اند؛

و همچنان قلبم با وجود آنها گرم شود.

و زمانی که مُردَم، درکنار آنها جان بدهم و کفنم رنگ ببازد و با عاشقیِ آنها آمیخته شود.