انگـار دیگه هیچ آبی بجز مائ بارِد سیرآبم نمیکنه.. این و خیلی جدی دارم میـگم .. اصلا مگههههه میشه اخه؟!

رندوم ترین عکسی که تو گالریم پیدا کردم.. -مربوط به جاماندگانِ اربعینِ پارسال وقتی دلشکسته تر از همه جا رسیده بودم به موکب:))))))

این آب کجا و مائ بارِد کجا:)

:)))))))))))

الان قیافه یِ شب مثلِ ساعتایِ ۱ شبه ، پس چرا هنوز ۱۱ نشده ؟!

شبِ تولدِ شاه عبدالعظیم:))))))

تنها زمانی که از صدایِ ترقه و ترکیدنِ چیز میز تو هوا خوشـحال میشم ، که تولدِ شاه کریمان باشه:))))))))

یک سال شد.. یکسال از روی ك ساختمت فرزندم ؛ در هیاهویِ زندگیم ، برایِ اینکه صندوقچه یِ دلمو جایی در همین حوالی به یادگآر بگذارم، لب باز کردم و نوشتم(((: ساختمت ، برایِ اینکه جایی داشتـه باشم که بتونم خودِ واقعیِ خستم رو بی هیچ ترسی جا بزارم :) همیشه دنبالِ جایی بودم ، که پناهگـاهم باشه برایِ تمام ِدلتنگی ها و پیچ و خم هایِ زندگیم .. برایِ زخمهایی که جایی براشون نداشتم ، برایِ حرفهایِ خط خورده ای که نمیشد به زبونشون آورد ، برای بغض هایی ك باید جا می موندند.!! و تو شدی، برام التیامِ زخمام؛ گوشه یِ امن، پناهِ روزهایِ دلگرفته ، نه فقط نامِ یک کانال، بلکه پناهِ تمام چیزهایی که در من درد میکرد.. همدمِ شبهایِ مسکوت و جایی برایِ تمام یادگاری هایِ قلبیم ، دفترچه خاطراتم ، دردام ، خوشیام ، زندگیم و اتفاقاتِش .. بچه یِ یکساله یِ من، یکسال کنارم موندی. وقتی نوشتم، سکوت کردم، شکستم، و حتی وقتی آروم از میان همون زخما خودمو دوباره پیدا کردم. با تمام نوشته‌ها و بغض‌هایی که پشت کلمات پنهان کردم.. و با سکوت‌ها و روزهایی که سعی می‌کردم دوام بیاورم.. همه رو دیدی! خلاصتاً بگم؛ اینجا برایِ من فقط چند خط و چند کلمه به هم پیوسته نیست ، تیکه ای از منـه که روی صفحه جا گذاشتم .. تا شاید سبک تر بشم .. حالا یک ساله شدی ، یکسال از تو ، یکسال از من ، یکسال از تمام زخمهایی که شاهدشون بودی : ) این کانال یادآورِ تمام روزهایِ گذشته یِ طیِ این یکساله:) .. التیامِ زخمایِ من🤍 ممنون که پناهِ زخم هام موندی ؛ و ممنون از خودم ، که در تمام این یکسال رهات نکردم.