نمیدونم این متنو کی نوشته ولی هر کی نوشته حق نوشته: پذیرفتن خیلی مهمه. بپذیریم که یه چیزی تموم شده، بپذیریم فلان جا اشتباه کردیم، بپذیریم که فلان جا حق داشتیم، بپذیریم یه سری چیزا همینه که هست، بپذیریم برای یه سری چیزا باید تلاش کرد و جنگید. پذیرفتنِ موقعیت و طبق اون رفتار و احساس کردن خیلی مهمه.

بپذیریم که گاهی جاها اشتباه کردیم.

می‌دونی چیه؟ فکر کردم شاید خیلی بیش از حد نباشه اگه فقط بخوام بعد از از سر گذروندن هزار جور اتفاق مختلف فقط یکی رو داشته باشم که شد بغلش کنم نشد باش حرف بزنم نشد بش پیام بدم یه رابطه صادقانه که از جنس رابطه های سمیم نباشه چرا اکثر آدمایی که میشناسم حداقل یه نفر اینطوری رو دارن؟ مگه کجای کارم اشتباهه که من ازین قاعده مستثنیم؟

یهو یاد جکای mbti افتادم که می‌گفت intp ها با همه یه طوری رفتار میکنن که: دور شو نکبت من نمی‌خوام تورو ببینم و همیشه شاکین که چرا تنهان😂

نکته اصلی اینه که احساس تنهایی.. خیلی بده.. اگه احساسی مثل من داری امیدوارم همه چی برات خوب پیش بره💙

کاش میشد اتفاقی ببینمت ..

اینکه منتظر کسی باشی که هرگز نمی‌آید و تو خود را با بهانه ها منتظر نگهداری دردناک است .

دقت کردی از آب انتظار مزه نداریم، شاید واسه همین اینقدر میچسبه؛ انتظار داشتن خیلی چیزا رو خراب میکنه.

تنهاییم شبیه تنهاییِ ظهرای بچگیم شده؛ وقتی که همه میخوابیدن و من خوابم نمیبرد، آدما بودن اما نبودن.

نمیدونم منظورمو میفهمین یا نه ولی یه آدمایی هستن که هم از بودنشون تو زندگیم اذیت میشم هم از نبودنشون .

قرار بود باهم توافق کنیم اما؛ [ نه تو دوست داشتنِ مرا بلد بودی و نه من فراموش کردنِ تو را ]

اونقدری ك من می خواستمت ؛ خودتم خودتو نمی خواستی :)