بعضی وقتا دوران سختیو می‌گذرونی. هیچکس، مطلقا هیچکسی هم کنارت نیست؛ شاید خودتم نمی‌خواستی که کسی باشه. چون شاید انقد اون موضوع پیچیدست که توضیح دادنش به کسی فقط باعث میشه بیشتر توی اون غصه غرق بشی، هرچند این امکان هم به شدت وجود داره که اونجوری که باید تمام و کمال نتونی اینو بفهمونی که دقیقا درگیر چه چیزی هستی؛ بنابراین هیچ کمکی بهت نمیکنه توضیحش. بعضی وقتا هم دلت می‌خواد یکی که تموم داستان زندگیتو می‌دونه مخصوصا غصه‌هاتو بشینه کنارت و تو چشمات زل بزنه و بگه "می‌دونم.." و بغلت کنه و بدونه دلیل اشک ریختنات چیه هیچ سوالی نپرسه و فقط پیشت باشه. بعضی وقتا بودنِ همچین آدمی تو زندگیت آرزو میشه ولی تهش فقط خودت تنهایی. جوری که بعد مدت‌ها که درگیر غمی وقتی اتفاقی چیزی رو واسه کسی تعریف میکنی که چه دورانی رو گذروندی یا می‌گذرونی، تعجب میکنن و میگن کاش بهم می‌گفتی و توو جواب فقط میگی دیگه گذشته و با غصه‌ای این جمله رو میگی که ینی "کاش بودی.." خیلی سخته وقتی که واقعا داری این دورانو می‌گذرونی به خودت بگی "من تنهام و باید خودم حلش کنم" به هر دری میزنی که این واقعیتو قبول نکنی. ولی چیکار میشه کرد ما همیشه تو حساس‌ترین و سخت‌ترین روزای زندگیمون تنهاترین و بی‌پناه‌ترین بودیم. *آخرین‌حرف‌هایم/تلگرام

جوری که مثل افلیجا با رفیقم چت میکنم و اون میفهمه من چی‌میگم:)))))

امتحانات ، داره به آنلاین بودنم لطمه می‌زنه.

یکی از عجیب‌ترین حس‌ها اونجاست که با خودت فکر میکنی: «چقدر دلم واسه این لحظه تنگ میشه» در حالی که هنوز تموم نشده.

‌ نباید به کسی که زیاد دوست نداره عکس بگیره اصرار کنید یا خودتون همینجوری بی خبر ازش عکس بگیرید

من نصف عمرمو خواب بودم اون نصف دیگشم خوابم میومده @PhobiaDaram | " فوبیا دارم "

عقل تصمیم میگرفت و قلب میگریست!

مرهمِ زخم (:

یادت در دل و نامت بلند باد خادم الرضا /*

:'))