فریاد العطش بچه‌ها را شنیده است. و باز رخصت جنگیدن خواسته است. و امام به او فقط رخصت یا ماموریت آوردن آب داده است. و بعید نیست که در این رخصت و ماموریت، گوشه چشمی هم به هویت و شخصیت عباس داشته است. به رسالت عباس، به مقام سقایت عباس. به این که جنگاوری و سلحشوری و کشتن صدها تن از دشمن برای عباس، افتخار نیست. افتخار یا رسالت عباس زنده کردن است، سیراب کردن است، حیات بخشیدن است. هم دوست و هم دشمن، هم اهل زمین و هم اهل آسمان، هم ساکنان امروز و هم ساکنان فردا، همه و همه باید مشک آب را در دست‌های عباس ببینند تا بدانند که هنگام عطش، به کدام دست باید چشم بدوزند. به هنگام نیاز به دامن که باید بیاویزند. بدانند که پیاله‌های سوال و طلب را به کدام آستان ببرند و آب معرفت و ادب را از دست که بستانند. - سقایِ آب و ادب

خدا جدیدا تویِ ذهنم با قشنگ‌ترین اسمش سیو شده؛ "رَبّی" . عاشقانه‌ترین لحظه‌هایی که باهاش دارم، وقتاییه که اینجوری صداش می‌کنم. حس می‌کنم در جوابم، بغلم می‌کنه و میگه، غصه نخور خودم درستت می‌کنم. دقیقا از روزی که اینجوری صداش کردم، رَبّ بودنش رو خیلی بیشتر از قبل بهم نشون داد. نیاز نیست به خودمون فشار بیاریم خیلی جاها، فقط کافیه اینجوری صداش کنیم تا مدلِ خودش جوابمونو بده. .

؛

باز خوب است یکی بغلش می‌گیرد. باز خوب است عکس پدر را داده‌اند دستش. گل برایش آورده‌اند. باز خوب است وسط قطره‌های اشکی که از زیر چانه‌اش چکه می‌کند کسی حواسش به روسری و چادرش هست. اگرچه هیچکدام بابا محمدش نمی‌شود! #دخترها_بابایی_اند🌱

حتی یک ثانیه خودم رو جایِ این دختر گذاشتن، باعث ساعت‌ها گریه‌‌ام میشه؛ اینجاست که باید گفت وای از دلِ رقیه . .

؛)

این خیلی قشنگه که تو ناامیدترین حالتم، منتظرم جوونه بزنی تو دلمو بهم امید بدی؛🌱

از شروعِ جنگ، تا همین الان و مطمعنم تا روزِ اربعین، دلم پسر بودن می‌خواد.

واقعا سر اخبار دیدن به باباهاتون گیر میدین؟ بعد منو بابام سر اینکه من ۲۴ای پای اخبارم دعوامون میشه!

کاش بهم رزقِ اشک بدی تا هرچی اشک دارم شب تاسوعا برات بریزم، عباس(ع)♥️.