؛

گاهی اوقات احساس میکنم مرض دارم؛

اینقد خوابم میاد که دلم میخواد گریه کنم؛

اینقد قهوه و چای زدم بالا که شب تبدیل به روح سرگردان میشم؛

گفت: چی می‌شود که یک آدم در بدترین حالات فروپاشیدگی‌اش ناگهان بلند می‌شود و اتفاقا قدم‌های بلندتری برمی‌دارد و موفق‌تر می‌شود؟! چرا در حالت عادی همانقدر تلاش نمی‌کند؟ + گفتم به همان دلیل که از قدیم گفته‌اند: درست در همان لحظه‌ که برنج به بالاترین نقطه‌ی جوشِ خودش رسیده و احتمال له شدنش می‌رود، روی آن آب خیلی سرد بریز، آن‌وقت برای نجات خودش، جوری قد می‌کشد که در حالت عادی هرگز قد نمی‌کشید... گاهی لازمه‌ی رشد این است که تا مرز له شدن پیش برویم و در همان حالتِ شکسته و گداخته، کاملا ناگهانی برخیزیم تا بیشتر قد بکشیم و در جایگاه‌های بلندتری بایستیم. گاهی مهمترین دلیل حرکت کردن، "نیاز به حرکت کردن" است، شاید برای نجات خود از تباهی، سقوط کردن، له شدن، از هم پاشیدن..

؛

تراپی؟ نه ممنون. با زینب حرف میزنم🚶🏻‍♀

یجاهایی وسطِ حرف زدنامون بهم میپریم و میگیم:"غلط میکنی فلان کارو انجام بدی". اونجا دقیقا جاییه که داریم بهم میفهمونیم برایِ ادامه دادن به هم نیاز داریم؛

وای! یکی از یکی قشنگتر؛

میدونین چیه؟ بلاتکلیفی بدترین حس دنیاست؛ و من چند ساله که دارم باهاش زندگی میکنم.

؛

بدین صورت؛