علاقه انسان به مفتخوریِ مغزی باعث این است که خواستنی برای فهم و بررسی چیزهایی که فهمش برای او دشوار است نداشته باشد و این دقیقا نقطه تباهی اوست.
همانطور که دیشب اشاره کردم، بالا بروید یا پایین بیایید، اصلا قرآن رابر سر جامعهای پهن کنید، مادام که در آن جامعه در یک سو گرسنه بیچاره از سرما لرزان وجود دارد، و از سوی دیگر متنعمان برخوردار از همه چیز، این جامعه لجن است. تمام چهرهاش را هم که با قرآن بپوشانید باز لجن است. آیا کسی در دنیا منتظر این میشود که ببیند آن جامعه جامعه قرآنی است، یا انجیلی، یا توراتی، یا بودایی، یا اوستایی، یا مائوئیست؟ نگاه میکند در جامعهای به همه انسانها به چشم انسان نگاه میشود و ضرورتهای زندگی آنها تامین میشود، [و] در جامعهای دیگر به انسانها به عنوان انسان نگاه نمیشود، احتیاجات آنها بیارزش است، خیابانهای یک طرف شهر گلکاری دارد، اما طرف دیگرش چندین سال است که چالهچولههایش به دره و ماهور تبدیل شده. این جامعه هر برچسبی میخواهد داشته باشد، آیا مردم سالم دنیا در ردهبندی این دو نوع جامعه و خوب و بد کردنش حالت انتظار پیدا میکنند و میگویند ببینیم آیات قرآن در این زمینه چه میگوید؟ یا انجیل در این باره چه گفته؟ نصوص اوستا چه میفرماید؟ اوپانیشادهای آیین هندی چه میگوید؟ کتاب مائو در این باره چه آورده؟ لنین در این زمینه چه گفته؟ مارکس چه گفته؟ این حرفها نیست. منتظر اینها نیستیم. میگوییم این جامعه بد است؛ ناقص است؛ دارای کمبود است. شکی نیست. اینقدر بحث نمیخواهد.
-سید محمد حسینی بهشتی، در مکتب قرآن.
MahastiShayad - Mahasti.mp3
زمان:
حجم:
6.3M
از صدای بانو مهستی و قلمِ مریم حیدرزاده لذت ببرید؛