me:

لعنت به اون لحظه هایی که میرفتم بالا منبر میگفتم من میخوام درس بخونم. اره لعنت به تک تک اون لحظه ها! میخوام برم زیرگذر؛ کسی نمیاد؟

اینکه زبون داشته باشی در برابرِ بی عدالتی، حرفِ چرت و . . یه چیزه؛ اینکه وقیح و پررو و گستاخ باشی یچیز دیگست. اولویت قرار دادن و احترام به خودت یه چیزه و بی احترامی و حماقتِ رفتاری و کلامی یه چیز دیگست. دوست داشتنِ خودت و به وقتش دفاع از داشته هات یه چیزه و گنده گویی و 24ای بالا منبر رفتن یه چیز دیگست. همه یِ ما یه روزی ممکنه جز دسته دوم بوده باشیم. ولی اینکه به صورت ژنتیک و مادام العمر اینطوری باشی و تایید بکنی این مدلی بودنت رو واقعا فاجعست.

اینکه طرف سرتاپاش لجنه بعد میشینه زل میزنه تو چشای من و میگه تو فلان اشکالو داری باعث میشه تا فیها خالدونم آتیش بگیره. ولی خب متاسفانه جدیدا تصمیم گرفتم زبونمو کوتاه کنم.

اینکه کسی که حقش نیست جایی نشسته که نباید، و سرِ جایِ کسی نشسته که انگشت کوچیکه پاش هم نیست، مجددا تا فیها خالدونمو میسوزونه.

اینکه این حجم از بی عدالتی و حروم خوری و دزدی رو میبینم و نمیتونم دهنمو باز کنم دیگه ته تهشه.

اینکه دفترامو ورق میزنم و میبینم چقدر دغدغه هام تغییر کرده و نسبت به خیلی چیزا سرد شدم و هیچ انگیزه ای ندارم، عمیقا غمگینم میکنه.

دلم میخواد تو صورت خیلیا زل بزنم و بگم " تو خیلی احمق و وقیح و حال بهم زنی و من از سر احترام دارم تحملت میکنم کره خر". ولی خب همون "از سر احترام" این اجازه رو بهم نمیده.

غرزدن پز نیست؛ سبک زندگیمه.

بچه ها مرزِ بینِ فامیل دوستی و فامیل گریزی، اندازه فاصله 4 انگشته؛ اینجوریه که وقتی میبینیشون نیشت تا بناگوش بااااز، بگو و بخندو خوش و بش به راه! همینکه ازشون جدا میشی میگی آخیش گمشد رفت زنیکه ور ورو. بعدم میشینی غیبتشونو میکنی. خیلی باحاله نه؟

دارم فکر میکنم با این حجم از تغییرِ موود، چطوری قراره زندگی قبیله ای داشته باشم؟ (همون خوابگاهی)خوابگاه ازین اتاقایی که بری 2.3 روز تو خودت باشی نداره؟

میدونین چی سرِ پا نگهم داشته؟ فکر به اینکه محرمِ امسال بدون فکر کردن و اهمیت دادن به چیزی، قراره 10 شبش بساطمو پهن کنم مسجد امام علی. و آرامش و حالِ خوب.