غرزدن پز نیست؛ سبک زندگیمه.

بچه ها مرزِ بینِ فامیل دوستی و فامیل گریزی، اندازه فاصله 4 انگشته؛ اینجوریه که وقتی میبینیشون نیشت تا بناگوش بااااز، بگو و بخندو خوش و بش به راه! همینکه ازشون جدا میشی میگی آخیش گمشد رفت زنیکه ور ورو. بعدم میشینی غیبتشونو میکنی. خیلی باحاله نه؟

دارم فکر میکنم با این حجم از تغییرِ موود، چطوری قراره زندگی قبیله ای داشته باشم؟ (همون خوابگاهی)خوابگاه ازین اتاقایی که بری 2.3 روز تو خودت باشی نداره؟

میدونین چی سرِ پا نگهم داشته؟ فکر به اینکه محرمِ امسال بدون فکر کردن و اهمیت دادن به چیزی، قراره 10 شبش بساطمو پهن کنم مسجد امام علی. و آرامش و حالِ خوب.

شغل مورد علاقم همون کاریه که آقای فراستی داره انجام میده. تا دلش میخواد کتاب میخونه و فیلم میبینه، بعد همشونم مسخره میکنه و میکوبونه. تازه بابتشم پول میگیره. از تخریب چیای زمان جنگ بهتر عمل میکنه.

شاید خودسانسوری، عذاب آورترین کاری باشه که در حقِ خودمون انجام بدیم.

اگه سیستم دولت این نظمی که تو قطع کردن برق داره رو جاهای دیگه هم داشت الان این وضع مملکتمون نبود؛

میخوام برم از فراستی شکایت کنم و درخواست ازمایش دی ان ای بکنم. من اسم پرورشگاه میاوردم تایید میکردنااا، من خر باور نمیکردم. بابای واقعیمم که پیدا کردم ازین به بعد فقط تخریب تخریب تخریب.

؛

بقیه:وقتشه ديگه کم کم شوهر کنی؛ و اما طوری که بابام هنوز منو میبینه: