شاید خودسانسوری، عذاب آورترین کاری باشه که در حقِ خودمون انجام بدیم.

اگه سیستم دولت این نظمی که تو قطع کردن برق داره رو جاهای دیگه هم داشت الان این وضع مملکتمون نبود؛

میخوام برم از فراستی شکایت کنم و درخواست ازمایش دی ان ای بکنم. من اسم پرورشگاه میاوردم تایید میکردنااا، من خر باور نمیکردم. بابای واقعیمم که پیدا کردم ازین به بعد فقط تخریب تخریب تخریب.

؛

بقیه:وقتشه ديگه کم کم شوهر کنی؛ و اما طوری که بابام هنوز منو میبینه:

تو سردرگم نیستی؛ فقط توی مه غلیظِ نقطه‌ی شروع ایستادی و چراغت دستته: عشقت به کلمه‌ها. اما مسئله اینه، آیا عشق کافیه؟

بنظرم اونجایی رشد میکنیم که برایِ هرچیزی، جز خودمون رو هیچکس حساب نکنیم؛ حتی خانواده . .

برایِ بار هزارم، اگه بابام نبود من واقعا دیوونه می شدم.

کاش پیریم شبیه لیلا حاتمی باشه. لعنتی در آستانه 50 سالگی انگار غنچه نو شکفته اس.

میدونم وقتِ تحلیل و سفسته نیست. اما چرا اینقدر دقیق، باید بیان نخبه های نظامی و هسته ای رو ترور کنن، مردمتو شهید کنن با اینکه تو پیش بینی میکردی که قراره حمله اتفاق بیوفته؟میشه یکی توضیح بده؟