وقت مووان کردنه و نتوستن تمام وجودم و مثل خوره داره نابود میکنه، این احساس حقارت درون سرم هرروز داد میزنه:«مگه تو چه نقصی داری ، چه عیبی داری که طرد شدن همیشه به سرنوشت تو گره خورده؟» چرا تو باید همه تنهایی رو تجربه کنی و چرا کسانی که باید نه؟ نه حوصله ادم های جدید هست و نه گذشتن از ادم های قدیمی. نمیخواهم اسمش را بزارم وابستگی فقط دیگر دوست ندارم چیزی را. نه انقدری شهامت دارم برای درست کردن و نه انقدری ترسو هستم که در جایم بی حرکت باشم. نه شوق و اشتیاقم مرا به وجد می اورد و نه ادم بی ذوقی هستم من فقط «خسته ام». از تمام حرفایی که حسرت به زبان اوردنش من را در هم میفشارد. ان سوتفاهم های کوچکی را که از سر بی حوصلگی اجازه دادم به دیواری بلند بین من و او تبدیل شود، فاصله ای که حال جبران ناپذیر است. هیچ عذرخواهی موثر نیست هیچکدام دیگر اثر ندارد وقتی سرد میشود دیگر گرم نخواهد شد دیگر همان قبلی نخواهد شد دیگر برنمیگردد و تو راهی نداری جز پا گذاشتن روی تمام خاطرات مشترک بین تو و او؛ گذشتن از کنارش گویی یک غریبه ای بیش نیست و تمام کردن این رابطه نصف و نیمهٔ نحس. امشب شب اخر است اخرین شبی که بهت فکر میکنم اخرین باری که میگذارم درون ذهنم زندگی کنی و افکار من را برای خودت کنی. با تمام تنفر هایی که ازت به یاد خواهم داشت هیچ وقت نتونستم ازت متنفر باشم. اخر کدام ادم عاقلی از ادم عزیز تر از جانش که دورانی دور تنها ادم مهم زندگیش بود میتواند متنفر باشد؟ خاطرات هیچ وقت اجازه انی کار را نمی دهند، هیچوقت امشب را از یاد نخواهم برد و به تک تک خاطرات این سه سال همانند دفتری نگاه خواهم کرد که دیگر راه بازگشتی نیست دیگر هیچ مروری قائل نخواهم شد و هیچ گونه استثنایی پذیرفته نیست. خدا میداند من رو به چه کارها که ترغیب نکردی و اخرینم همین نامه برای توست با این قلم نه چندان جالبم _مقصد اخر قطار،به امید دیدار دوباره پارتیزان

خیلی دلم میخواد به جای انتقاد از اولین دل نوشته عمرم تشویقم کنید که این جرعت و بلاخره پیدا کردم که بنویسیمش و پست کنم