الان خودمم افسردگی میگیرم

از آن روی که آدمیان را بهتر از هرکس می‌شناسد، باید از ایشان فاصله گیرد، مبادا از فرط این همدلی بی‌مانند که دلش او را بدان می‌خواند، از پای در آید. چون نمی‌تواند با همگان در آمیزد، تنها می‌ماند. پس برای درک کردن او، کافی است کسی را در نظر آوریم که به هر آنچه می‌بیند بدل می‌شود. - نور جهان

دنیا خوش است و مال عزیز است و تن شریف لیکن رفیق بر همه چیزی مقدم است “سعدی”

بعضی وقتا انفجار قلبم انقدر بزرگ و نورانیه که حتی کلمه هم نمیشه؛ بعضی وقتا که از محبت به معنای حقیقی کلمه سرشار میشه، لبریز میشه و محبت ازش می‌جوشه و می‌خروشه.

ولی همین که قلب این میزان از عشق و محبت رو احساس کنه خودش یک تجربه‌ی کامله بدون اینکه با بیان کردنش بخواد کامل شه.

واقعا قلبی که با محبت و عشق نتپه پژمرده نمیشه؟

حتی اگه کوتاه، حتی اگه لغزنده، بازم ارزشش رو داره. اینکه روزی ما اینجا بودیم و روزی این قلب بدین دلایل تپید و محبت ورزید و محبت دید و از شوق عشق رو روونه‌ی چشم‌ها کرد تا ببارن و دنیا رو از بارون محبت سیراب کنن و بذر درخشش رو در سراسر بدن، در تمام جهان به جوونه‌های سبز روشنِ فروردینی تبدیل کنن.

منظورم اینه که چه دلیلی بهتر از محبت برای قلب تا بتپه یا از تپش وایسه؟