از کسی که صدای هیچکس رو خارج از هم‌نوایی خودش با هم‌نوایانش نمی‌شنوه، واقعا می‌ترسم.

به این فکر می‌کنم که از خودگذشتگی چقدر وصف‌ناشدنیه. اگر به اصطلاحش نگاه عمیق‌تری بندازیم متوجهش میشیم؛ گذشتن از خود. و انسان تنها و تنها چیزی که واقعا بهش تعلق داره همین خوده.

انسانید، ممکنه اشتباه کنید، ممکنه اشتباه برداشت کنید، ممکنه اشتباه سخن بگید، چی باعث می‌شه انقدر از خودتون مطمئن باشید؟

یه عالمه کتاب شعر سیو کردم یوهو

عاشق فرامم

عجب شب کدری

نه دنیا جالبه نه آدم‌ها جالبن نه روز جالبه نه شب‌ها جالبن نه غذاها جالبن نه بیرون رفتن جالبه نه تو موبایل بودن جالبه نه حتی خوابیدن جالبه

ریتمیک شد یکم

فقط کتاب‌ها جالبن موسیقی هم هنوز جالبه و هنر هم رویاها هم جالبن ولی به غایت دست نیافتنی‌تر از هر زمان دیگری هستن

و متاسفانه یک لایه کدری، یک لایه غبار روی همه چیز نشسته

شایدم خیلی بیشتر از یه لایه