در نهایت می‌خوام بگم باید از چارچوب ( نه هرررر چارچوبی که تهش فقط آسیب ازش بمونه ) فراتر رفت وقتی چارچوب به وضوح چرت و پرته و ریشه در هیچ دلیل منطقی و درستی نداره. باید گاهی نافرمانی کرد حتی به اشتباه چون کامل بودن یعنی همه چیز رو جامع داشتن، درستی و اشتباه رو و شادی و غم رو و درد و لذت رو؛ این انسانیت واقعیه! انتخاب اشتباه، یک تاثیر خوب با خودش داره و اون به ارمغان آوردن اختیار و آزادیه. انسان اون روز هم اشتباه کرد و هم آزاد شد. و این یعنی تونست به سمت تکامل و جامع شدن قدم برداره.

نمیشه بگیم رنگ‌های مداد رنگی کامل هستن اگر مشکی بین‌شون نباشه.

و یک چیز دیگه، همه چیز از من شروع میشه، از خود فرد. هیچ تغییری در ابعاد بزرگ رخ نمیده اگر اول انسان‌ها تک به تک اون رو در خودشون ایجاد نکرده باشن.

نمی‌دونم چه ربطی به بحث داشت ولی خب.

بچه ها جون یه سر برید چنل دوستم^^ کتاب‌هایی که می‌خونه و خصوصا کتاب صوتی‌‌های خوبی رو که گوش میده معرفی می‌کنه.

رشته‌م رو دوست دارمم