......چهار ساله بودی برادرانت به تو تج*اوز کردند تو باید زنده به گور می‌شدی پدر میمون مقدّسی بود . به طرز غریبی اعراب تو را دزدیدند و میخانه‌ها رونق گرفت . دختری که میان دامن‌اش سنگ جمع می‌کرد آخرین بار تو را در” اورشلیم ” دیدند. بعدها بازمانده‌ی پلک‌هایت در ” لاسکو ” کشف شد “ هیتلر ” میان زن‌های یهودی به دنبال چشم‌های تو می‌گشت گاهی برای زنده ماندن باید لبخند زد شعار داد شعر گفت و از مأموران اداره‌ی مهاجرت ترسید . تو همراه آوارگان “ لهستانی ” به ایران آمدی و شاملو نوشت: ”پس پشت مردمکانت فریاد کدام زندانی‌ ست که آزادی را به لبان برآماسیده گل سرخی پرتاپ می‌کند؟” هزار سال بعد هزار سال باید در کاخ‌های کاه‌گلی کابل چشم‌هایت را زیر ” بُرقع ″ دفن می‌کردی . کاش می‌دانستی پیرمردهای محله آرزو می‌کردند زودتر به دنیا می‌آمدی . " الیاس علوی"

‌

حیف قهوه ای که با خیالت سرد میشد👺

ترفیع درجه با شرط شهادت

قارچ هست پنیر نیست پنیر هست پاستا نیست مرغ هست کره نیست همشون هستن حوصله نیست پاستا هست حوصله هست دهن خوردن نیست

دیدی خشت اول کج رفتم،لال بودی بگی تا ثریا نر‌و؟

اوج و عروج

از طرف بنده های حقیرت که موقع آزمون با تو فرندلی و آشتی می‌شوند شرمندم

در جنگ، کودکی، بیش از کودکان کشته می‌شود. /عباس گلکار

پدرت نجار مگر نیست؟ خیالمان را تخت نمیسازد؟

خداجونی سیمم کِی بهت کانکت میشه