آدم‌ها از اینکه یک روز دوستشون داشتی و براشون ارزش قائل بودی پشیمونت میکنن✨

تازگیا یه راه کشف کردم. برای اینکه بتونم با خودم صادق تر و واضح تر باشم. اسمش نوشتنه. نمیدونم چطور بگم ولی وقتی یچیزی رو با قلم روی کاغذ مینویسی، کمتر دروغ میگی. در مورد خودت، احساساتت، همه چیز.. مثلا وقتی میای بنویسی " امام زمان من واقعا منتظرم که ظهور کنی" وسطِ واژه‌ی منتظر می‌مونی.. تو واقعا منتظری ؟ منتظر تویی؟ رفتار‌هات در شأن یک انسان منتظره؟ بنویسید. نوشتن همه چیز رو واضحتر میکنه. نوشتن باعث میشه بلاتکلیف نباشی.

ما درکی از واژه‌ی "مادرِ هستی " نداریم. وگر نه امکان نداشت توی این ایام، ثانیه ای در آرامش باشیم.

تمامِ مدت فقط خواست خودش آسیب نبینه، تمامِ مدت فقط با خودش درگیر بود،

نشستم بعد مدت‌ها با یکی از دوستام صحبت کردم. کلی چیز براش تعریف کردم بعد یجا خندیدم گفتم من از اولشم راه های نرمال رو انتخاب نمی‌کردم.

میخوام یه لیست درست کنم از جاهایی که دلم می‌خواد با اون آدم مورد علاقه‌برم.( همونی که هنوز نیومده)

من واقعا از احساسات متنفرم چون باعث می‌شن فراموش کنی. همه چیز رو. همه چیز رو لاپوشونی کنی و با خودت بگی نههه.. بیین منظورش اینجا این نبوده. احساسات عجیبن.

از شب های شنبه متنفرم چون پر از ایده‌هاییم که میدونم انجام نمی‌شن.

وای من کاملا یادمههههه ۳ سالم بود رو پای مامانم می‌خوابیدم خوابم نمی‌برد هی با مژه‌هام بازی می‌کردم. مامانم میگفت لولو‌ کجاییییییی🥺 یکسجسچسچسچجسس یادش بخیر

روز ها میگذرن و ۱۰۰ ساله اینستا دارم ولی هنوز نتونستم یه پروفایل خوب برای اکانت اینستام پیدا کنم توی همشون واضحا مشخصه خودم نیستم.