فاموتیدین.
اون همه جوره کامل بود ( یه روز در مورد احساسم مینویسم )
همیشه دلم میخواست راجعبهش بنویسم، شاید یکی بگه زیاد تاثیر گرفتی، یکی بگه وا این چه حسیه داری و ..
ولی حقیقت بود. همیشه از دور تماشا میکردمش، البته همیشه نه. اکثر اوقات از دور تماشا میکردمش، یوقتایی بهش نزدیک میشدم و سوپرایز؟ اون از نزدیک هم خفن بود.
وقتی برای دیگران ازش میگم همه این شکلین که عه، امکان نداره، چیزی که میگی نمیتونه وجود داشته باشه.
ولی من دیدم. من دیدم و تا ۹۹ درصد به دیدنم اطمینان داشتم.
گاهی وقتی سرم روی میز بود، نگاهش میکردم، به نگاهش، طرز رفتارش، راه رفتنش، صحبت کردنش. لایف استایلش ، درس خوندنش و...
همیشه یه علامت توی مغزم میذاشت. هردفعه، میتونم بدون اغراق بگم هردفعه.
این علامت سوال که " چطور یه نفر انقدر کامله؟ چطور از هر زاویه ای نگاهش کنی بی نقصه؟ چطور توی جزئیات، کلیات بی نقصه؟ اون از اولش بی نقص بود؟ یا کلی تلاش کرد تا بی نقص شد ؟ "
همین سوالا از مغزم عبور میکرد، هیچوقت ازش نپرسیدم چطور انقدر عجیب و کاملی. ولی شاید الان اگر ببینمش ازش بپرسم، سواله دیگه. یسریا خودشون رو میکشن تا یکم خوب باشن. و یسریا هم همینطوری یهو انگار بی نقصن.
اره میدونم الان صد نفرتون میگین نه امکان نداره بی نقص باشه. هیچ ادمی بی نقص نیست. ولی از نظر من بود. شما نظرت برای خودت.
حس این سالها که میدیدمش عجیب بود. خواستم این حس عجیب فقط توی مغزم نمونه.
همه زندگی رو به امید رسیدن به انتها زندگی کردم فارق از اینکه انتهایی وجود نداشت.
هدایت شده از یه فندق کوچولو .
همه ی عمر پی زندگی گشتم و نفهمیدم زندگی همین لحظه است.