وقتی کودک فحش میدهد چه کنیم؟
فحش دادن در ۳ تا ۶سالگی اغلب نشانه «بد بودن» یا اختلال روانی نیست. کودک ممکن است کلمهای را از بزرگترها، مهدکودک، مهمانی یا رسانه شنیده باشد، معنایش را نداند، یا با آن خشم و نیاز به توجه را بیان کند.
.
.
اول، آرام بمانید و وارد بحث طولانی نشوید. با صدایی محکم و محترمانه بگویید: «این کلمه برای ناراحتکردن آدمهاست و ما در خانه استفادهاش نمیکنیم.» سپس جایگزین بدهید: «میتوانی بگویی عصبانیام»، «نوبتم را میخواهم» یا «کمکم کن.»
@badoma
اگر کودک فقط برای دیدن واکنش شما فحش میدهد، اخم، خنده، تهدید و سخنرانی طولانی را کم کنید؛ اما وقتی محترمانه صحبت کرد، همان لحظه مشخص تحسینش کنید: «خوب گفتی ناراحتی؛ بدون توهین.» خودتان و دیگر بزرگترهای خانه نیز الگوی زبان محترمانه باشید.
.
.
اگر کلمه، تهدیدآمیز، تحقیرکننده یا همراه با کتکزدن است، بیتفاوت نمانید: فاصله ایجاد کنید، ایمنی را حفظ کنید و پیامد کوتاه و مرتبطی تعیین کنید؛ مثلاً توقف بازی. تنبیه بدنی، تحقیر و شستن دهان ممنوع است. اگر رفتار مداوم شد یا با پرخاشگری و مشکلات رابطهای همراه بود، با روانشناس کودک مشورت کنید.
@badoma
۵ کاری که والدین باید انجام دهند
آرام و کوتاه واکنش نشان دهند
با صدای عادی بگویند: «این کلمه مناسب نیست؛ ما از کلمات محترمانه استفاده میکنیم.» وارد بحث، فریاد یا سخنرانی طولانی نشوند.
احساس پشتِ فحش را نامگذاری کنند
کمک کنند کودک نیازش را درست بیان کند: «فکر کنم خیلی عصبانی شدی. میتوانی بگویی: عصبانیام، کمکم کن یا نوبتم را میخواهم.»
@badoma
رفتار جایگزین را آموزش دهند و تمرین کنند
در زمان آرامش، چند جمله مناسب را با بازی و نقشآفرینی تمرین کنند تا کودک هنگام خشم بتواند از آنها استفاده کند.
رفتار محترمانه را فوراً تحسین کنند
مثلاً بگویند: «خیلی خوب گفتی ناراحتی، بدون اینکه به کسی توهین کنی.» توجه و تشویق مشخص، رفتار مطلوب را بیشتر میکند.
الگوی زبانی مناسبی باشند و محیط را بررسی کنند
والدین، خواهر و برادرها و مراقبان باید تا حد امکان زبان محترمانه به کار ببرند و محتوای رسانهای یا محیطهایی را که کودک از آنها کلمههای نامناسب یاد میگیرد، بررسی کنند.
@badoma
سلام به پدر و مادرهای عزیز 🌱
حال دلتون چطوره؟
امروز میخوایم داستان «آرین»، پسر ۸سالهای رو با هم دنبال کنیم؛ پسری که عاشق بازی آنلاین بود و بیشتر وقتها بازیهای جنگی و خشن انجام میداد.
هر بار مادرش میگفت:
«آرین، بازی رو خاموش کن!»
دعوا، گریه و جملهی «فقط پنج دقیقه دیگه!» شروع میشد.
شما هم چنین موقعیتی رو تجربه کردید؟
@badoma
یک روز مادر آرین از شدت خستگی گفت:
«دیگه حق نداری بازی کنی! همین الان گوشی رو بده!»
آرین عصبانیتر شد، گریه کرد و حتی تلاش کرد گوشی رو پنهان کنه.
مادرش فهمید حذف ناگهانی و دعوا، مشکل رو حل نمیکنه؛ فقط مقاومت کودک رو بیشتر میکنه.
📌 نکته مهم: برای مدیریت بازی، بهجای جنگیدن با کودک، باید قانون روشن و اجرای ثابت داشته باشیم.
شما معمولاً چه واکنشی نشون میدید؟
۱. تهدید میکنم
۲. گوشی رو ناگهانی میگیرم
۳. مذاکره میکنم
۴. نمیدونم چه کار کنم
@badoma
مادر آرین تصمیم گرفت یکبار کنار او بنشیند و بازی را ببیند؛ نه برای سرزنش، فقط برای شناختن محتوای آن.
او متوجه شد بازی پر از خشونت واقعگرایانه است و آسیبزدن به دیگران، بخش اصلی و پاداشدار بازی محسوب میشود.
برای کودکان ۷ تا ۱۰ ساله، بهتر است بازیهایی انتخاب شوند که متناسب با سن، بدون خشونت گرافیکی و بدون ارتباط آزاد و کنترلنشده با افراد ناشناس باشند.
✅ ردهبندی سنی بازی را بررسی کنید.
✅ تنظیمات والدین را فعال کنید.
✅ دستگاه را در اتاق کودک نگذارید.
اگر تا حالا محتوای بازی فرزندتون رو کامل ندیدید، امشب چند دقیقه کنارش بشینید 👀
@badoma
مادر آرین، در زمانی آرام—نه وسط دعوا—با او صحبت کرد و گفت:
«میدونم بازیکردن برات لذتبخشه. از امروز بازی بعد از تکلیف، خواب کافی و کمی بازی و تحرک انجام میشه. زمانش هم مشخصه و یک ساعت قبل خواب بازی نداریم.»
قانونشان کوتاه و مشخص بود:
🎮 بازی فقط بعد از کارهای روزانه
⏰ زمان محدود و ثابت
🌙 ممنوعیت بازی یک ساعت قبل خواب
📱 دستگاه بیرون از اتاق خواب
قانون را با کودک بنویسید و هر روز یکسان اجرا کنید؛ نه امروز سختگیری و فردا بیتفاوتی.
@badoma
روز اول، مادر آرین گه بازی تموم میشه.»
پنج دقیقه بعد ۱۰ دقیقه دیگه بازی تموم میشه.»
پنج دقیقه بعد دوباره یادآوری کرد:
«۵ دقیقه دیگه وقت خاموشکردنه؛ خودت خاموش میکنی یا کمکت کنم؟»
وقتی زمان تمام شد، آرین ناراحت شد. مادرش گفت:
«میفهمم دوست داری ادامه بدی؛ ناراحتشدن اشکالی نداره، اما قانونمون تمومشدن بازیه.»
نه وارد بحث طولانی شد، نه تهدید کرد، نه قانون را تغییر داد.
📌 هشدار قبلی + انتخاب محدود + جمله کوتاه، معمولاً بهتر از دستور ناگهانی جواب میدهد.
@badoma