یکی دیگه از مشکلاتمون، لجبازیهای رادین بود. من مدام دستور میدادم: "برو مسواک بزن!"، "الان وقت مشقه!"، "تلویزیون رو خاموش کن!". و اونم مدام مقاومت میکرد.
تکنیک دوم که یاد گرفتم «دادن حق انتخابِ محدود» بود. بچهها عاشق اینن که حس کنن خودشون رئیسن! 😎
عصر همون روز، به جای اینکه بگم "همین الان برو مشقت رو بنویس"، با یه لحن مهربون پرسیدم:
«رادین جان، دوست داری اول عصرونهات (نون پنیر گردو) رو بخوری بعد مشقای ریاضیت رو بنویسی؟ یا اول ریاضیت رو تموم میکنی و بعد با خیال راحت عصرونه میخوری؟» 🥪📚
یه کم فکر کرد و گفت: "اول عصرونه!"
شاید باورتون نشه، اما چون خودش این انتخاب رو کرده بود، بعد از خوردن لقمهاش بدون نق زدن رفت سراغ دفترش. حس استقلال، قویترین موتور انگیزهست!
@fandoqa
میرسیم به سختترین قسمت ماجرا: ترکِ عادت باج دادن!
هفته پیش رادین گفت: "مامان اسباببازیام رو جمع کردم، حالا چی برام میخری؟"
نفس عمیقی کشیدم و با لبخند گفتم: "پسرم، جمع کردن وسایلِ خودت، بخشی از مسئولیت توئه تو این خونه، همونطور که منم غذا میپزم. برای مسئولیتهای عادی جایزهای در کار نیست."
اولش یکم اخم کرد و غر زد 😠، اما مقاومت کردم (خیلی سخت بودا!). به جاش چیکار کردم؟ وقتهایی که کارشو خوب انجام میداد، «جایزه ارتباطی» میدادم نه مادی!
مثلاً میگفتم: "چون اتاقت رو سریع مرتب کردی، حالا نیم ساعت وقت اضافه داریم تا با هم منچ بازی کنیم یا بریم پارک سر کوچه!" 🎲🌳
اینطوری فهمید انگیزه انجام کارها، حسِ خوبِ درونی و وقت گذروندن با خانوادهست، نه فقط اسباببازی و پول.
@fandoqa
مامانای گل، این داستانِ چند ماهِ اخیرِ خونه ما بود. نمیگم الان رادین یه ربات شده که همه کاراش رو بدون نقص انجام میده (هنوزم بچهست و شیطنت داره!)؛ اما دیگه برای درس خوندن بهم باج نمیده، لجبازیهاش به شدت کم شده و از همه مهمتر، از درون برای کارهاش انگیزه داره. 🥰
خلاصه بگم:
۱. به جای هوش، تلاشش رو تشویق کنید.
۲. به جای دستور دادن، دو تا انتخاب بهش بدید.
۳. وقتگذرانی و توجه رو جایگزینِ خریدنِ جایزههای مادی کنید.
@fandoqa
💬 حالا شما تو بخش نظرات (یا پیوی) برام بنویسید:
به نظرتون اجرای کدوم یکی از این ۳ تا راهکار تو خونه شما سختتره؟ و فکر میکنید بچهتون به کدومش بیشتر مقاومت نشون میده؟ بیاید با هم گپ بزنیم! 👇💌
@fandoqaadmin
@fandoqaadmin
@fandoqa