به موُ رِسیده، نُقطِه ی پایان، آخَر خَط
هَرچِه هَست فُرو نمیپاشَد اگَر فَرمان زندِگی را به خُدا بِسپاری!
_فرا
_
هیچ نمیکشد دگر توان بنده ی حقیر کنجی مرا ده در حرم تا که آرام گیرم؛
_فرا
_
بار توصیفت عبارت را سنگین میکند،
من چگونه شرح دهم معبود بی همتا را؛🌊
_فرا
_