5.2M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
🎥غصۀ دنیا را نخور
@Fars_Chb
رویای بی‌پروانه‌ی سینمای ایران
🔹کوچه ژاپنی‌ها به کارگردانی امیرحسین ثقفی حرفِ تازه‌ای برای گُفتن ندارد. تصویری تکراری از سینمایِ دارکِ سردِ فرانسوی و روسی در آثار ثقفی که در نهایت به مفهومی کلیشه‌ای ختم می‌شود و ژانر و مدیومِ سینمایی در ایران را زیر سوال بُرده. با ژرفنماییِ سیاه و سفید نمیتوان مفهومی تازه از درام و قصّه در فیلم‌نامه‌ی خود خلق کرد و ژانر در آثاری این چُنین گمنام و غیر قابلِ درک باقی خواهد ماند.
🔹در «کوچه ژاپنی‌ها» بازی‌های تکراری‌ای از مظفری‌ها تا اوجی و دار و دسته‌اش می‌بینیم که عُمقِ احساسِ مردی که خود را به دیوانگی زده تا از زندان فرار کند و بعد افسری را کشته، دیده نخواهد شد. این عدمِ تعمیق در احساسات نتیجه‌ی فیلترِ تصویری است. ایماژی که باید در اُقیانوسِ درام تبدیل به مضمون شود، سعی دارد کاراکتری کلیشه‌آلود را به پرسوناژی از جنسِ «بی‌خوابی» و نولان خلق کند.
🔹متاسفانه سینمای ایران تصویرِ چِندِش‌آوری از خانواده‌اش نشان داده. انقطاعی میان نسل‌ها نمایش می‌دهد که گویا نسل بعد حق دارد هر تجاوزی به فرهنگ بکند. این جدا اُفتادن وظیفه‌ی هنر نیست. هنر باید زبانِ مشترک نسل‌ها باشد. از نظرِ من هنری که نتواند نسل‌ها را با هم آشتی دهد، هنر نیست و کاربردی مانند اَفیون دارد. سینما هنرمندانه‌ترین شکلِ این آشتی است.
یادداشت علی رفیعی وردنجانی در فارس تعاملی را اینجا بخوانید
@Fars_Chb