🔺️امروز شنبه ۱۱ بهمن ۱۴۰۴ برابر با ۱۱ شعبان ۱۴۴۷ هجری قمری و ۳۱ ژانویه ۲۰۲۶ میلادی است و شما با "فارس پلاس" همراه هستید. @Fars_plus

ولادت حضرت علی اکبر مبارک باد 🔹 صبح شنبه شما بخیر و نیکی @Fars_plus

🎥 وقتی همسر شهید، خواسته‌اش را مستقیم با رهبر انقلاب در میان می‌گذارد @Fars_plus

🎥 وقتی پسر نفتالی بنت را هم قاطی پرونده کشته‌سازی‌ها کردند! @Fars_plus

✅📝 تابوت آبراهام لینکلن! 🔴گفت‌وشنود ✏️گفت: از ناو آمریکایي «‌آبراهام لینکلن‌» چه خبر؟! ترامپ گفته است اعزام آن به دریای عمان با هدف تهدید ایران صورت گرفته است! ✏️ گفتم: مردک بی‌همه چیز، دروغ می‌گوید! این ناو را از روی حسادت با آبراهام لینکلن به دریای عمان فرستاده است‌(!) ✏️گفت: چه حسادتی؟! چرا؟! ✏️ گفتم: آبراهام لینکلن (به هر علت‌) محبوب‌ترین رئيس جمهور در میان مردم آمریکاست و ترامپ از روی حسادت با او ناوی که به نام اوست را به دریای عمان اعزام کرده است! چون می‌داند نیروهای نظامی ایران، این ناو را به قعر دریا می‌فرستند و ترامپ دلش خنک می‌شود! ✏️ گفت: یعنی ترامپ تابوت آبراهام لینکلن را فرستاده که علاوه ‌بر خاکسپاری در آمریکا، با غرق شدن در دریای عمان هم آبسپاری هم بشود! ✏️ گفتم: ایول! حالا باید روزشماری که نه! باید لحظه‌شماری کرد که ترامپ تابوت خودش را هم در قالب «‌ناو ترامپ‌» به دریای عمان بفرستد تا بعد از آتشسپاری در آمریکا، در دریای عمان هم آبسپاری شود! @Fars_plus

🎥 اونا نمیخوان ما این کلیپ رو ببینیم..‌. @Fars_plus

‌‌‌🎥 طبس را که یادتان هست؟ بازخوانی واکنش حضرت آیت الله خامنه‌ای، رهبر معظم انقلاب، به تهدید دشمنان ایران: آمریکایی ها یک بار به اینجا حمله کردند، طبس را که یادتان است، خودشان را نجس کرده و برگشتند. درست است که خیلی چیزها را نفهمند اما آنقدر هم چیز نیستند که این را نفهمند. @Fars_plus

✅📝بازخوانی گفت‌وگوی قالیباف با CNN در جنگ روایت‌ها 🔴 اردشیر زابلی‌زاده ✏️مصاحبه اخیر CNN با محمدباقر قالیباف، را می‌توان به‌مثابه یک کنش هدفمند در میدان جنگ رسانه‌ای و نبرد روایت‌ها تحلیل کرد. یکی از نقاط قوت این مصاحبه، مهندسی پیام متناسب با ذهن مخاطب غربی بود که ترجمه گفتمان ایران به زبان شناختی غرب صورت گرفت. ✏️این گفت‌وگو در جنگ روایت‌ها نه برای اقناع فوری، بلکه برای کاشت پیام، تضعیف روایت مسلط و ارسال سیگنال راهبردی انجام شده است. در شرایطی که تهدیدات آمریکا علیه ایران با فشار رسانه‌ای و روانی همراه شده، این مصاحبه نشان می‌دهد که میدان تقابل فقط نظامی یا دیپلماتیک نیست؛ میدان روایت نیز بخشی از معادله قدرت است. 💡برای خواندن جزئیات اینجا را کلیک کنید. @Fars_plus

🎥 ما دشمنان را وادار به دشمنی نکردیم ماهیت جمهوری اسلامی مبارزه با ظلم است. @Fars_plus

✅📝 شکست‌های زنجیره‌ای؛ روزهای سخت ترامپ و نتانیاهو 🔴 حامد موفق بهروزی ✏️ ترامپ در یکی از سخت‌ترین مقاطع سیاسی خود قرار دارد. او نه‌تنها در جنگ ۱۲روزه مجبور به درخواست آتش بس شد، بلکه پروژه بی‌ثبات‌سازی ایران در اغتشاشات اخیر هم با شکست مواجه شد. وعده‌هایی که از ابتدای ریاست‌جمهوری داده بود، یکی پس از دیگری محقق نشد. ✏️ گفته بود جنگ اوکراین را ظرف چند روز تمام می‌کند؛ نشد. می‌خواست با تعرفه‌های سنگین، چین را وادار به عقب‌نشینی کند؛ اما مجبور شد عقب بنشیند. یمن را تهدید به نابودی کامل کرده بود؛ در عمل اما ناوهای آمریکایی ضربات جدی دریافت و برای حفظ آبرو، منطقه را ترک کردند و ... . این‌ها در حالیست که ترامپ و نتانیاهو به طور جد نگران نتیجه‌ی انتخابات بعدی هستند. 💡 برای خواندن جزئیات اینجا را کلیک کنید. @Fars_plus

🎥 متغیری که همیشه پهلوی را شکست داده! قرار بود طبق یک مهندسی دقیق، با بیانیه‌های پی‌درپی رضا پهلوی و هم‌زمان با ورود عناصر آموزش‌ دیده و خشن به صحنه، اعتراضات اجتماعی به آشوب خیابانی تبدیل شود اما یک متغیر همه‌چیز را به‌هم زد: مردم. @Fars_plus

✅📝 آ‌یا جنگ خواهد شد؟ 🔴 سیدیاسر جبرائیلی ✏️این پرسش را باید با منطق عریان قدرت پاسخ داد. در سیاست جهانی، نیت‌ها اهمیت ثانویه دارند؛ آنچه تعیین‌کننده است، نسبت هدف با ابزار و هزینه است. اگر هدف، صرفاً مهار یا تغییر رفتار جزئی بود، فشار سیاسی و تهدید نظامی کفایت می‌کرد؛ اما وقتی هدف، تغییر رفتار بنیادی یا تغییر یک نظام سیاسی است، تاریخ نشان می‌دهد مسیرها محدود و بی‌رحمانه‌اند. تحریم، محاصره اقتصادی، عملیات روانی، حذف نخبگان سیاسی-نظامی و بمباران راهبردی، همه مقدمه‌اند؛ هیچ‌کدام به‌تنهایی پایان‌بخش نیستند. نظام سیاسی را نمی‌توان از آسمان سرنگون کرد. ✏️بمب می‌تواند پل را ویران کند، نیروگاه را از کار بیندازد، شهر را زخمی کند، اما قدرت سیاسی را بدون تصرف زمین نمی‌توان جابه‌جا کرد. نیروی زمینی، عنصر تعیین‌کننده هر جنگی است که هدفش تغییر نظام سیاسی باشد. ✏️از همین روست که سیاست تحریم، با همه خشونت پنهانش، در تاریخ به ندرت به تغییر نظام انجامیده است. تحریم می‌فرساید، خسته می‌کند، هزینه می‌سازد، اما الزاماً نمی‌شکند. جامعه یاد می‌گیرد با فشار زندگی کند و دولت یاد می‌گیرد با فشار کار کند. آنچه تحریم را خطرناک می‌کند، نه قدرت اقتصادی آن، بلکه امیدی است که به شکاف اجتماعی می‌بندد. شرط موفقیت تحریم، فروپاشی پیوند مردم و حاکمیت است؛ و این شرط، نه خودکار محقق می‌شود و نه تضمین‌پذیر است، به‌ویژه در جهانی که دیگر تک‌قطبی نیست. تغییر نظم بین‌الملل، تحریم را از یک ابزار قاطع به ابزاری پرهزینه و کم‌اثر تبدیل کرده است. وقتی قدرت‌های بزرگ حاضر نیستند در یک اجماع واقعی علیه ایران بایستند، فشار اقتصادی به سقف اثرگذاری خود می‌رسد و همان‌جا متوقف می‌شود. ✏️تجربه عملیات‌های نظامی محدود و سیاست‌های موسوم به «قطع سر» (Decapitation) نیز همین را می‌گوید. ضربه زدن به فرماندهی، ایجاد شوک امنیتی، یا بمباران راهبردی، می‌تواند صحنه را متلاطم کند، اما نمی‌تواند نظام سیاسی را جایگزین کند. این اقدامات، بیشتر برای مدیریت بحران و ارسال پیام‌اند تا تحقق هدف نهایی. اگر این ابزارها کارساز بودند، قرن بیستم و بیست‌ویکم باید پر از نظام‌هایی می‌بود که با حمله هوایی تغییر کرده‌اند؛ حال آنکه تاریخ، روایت دیگری دارد. ✏️پس اگر هدف واقعی، تغییر نظام سیاسی ایران باشد، تنها مسیر مؤثر، جنگی تمام‌عیار است که نیروی زمینی در آن تعیین‌کننده باشد؛ و دقیقاً همین‌جاست که معادله به بن‌بست می‌رسد. ایران، نه از نظر جغرافیا، نه جمعیت، نه عمق راهبردی و نه پیامدهای منطقه‌ای، قابل قیاس با اهدافی نیست که پیش‌تر با نیروی زمینی مورد تهاجم قرار گرفته‌اند. ورود نیروی زمینی به ایران، یعنی جنگی طولانی، پرهزینه، غیرقابل پیش‌بینی و با تبعات منطقه‌ای و جهانی. چنین جنگی، نه تنها تضمین پیروزی ندارد، بلکه تضمین فرسایش مهاجم را دارد. آمریکا این واقعیت را می‌داند و به همین دلیل، از گزینه‌ای که پایانش معلوم نیست، پرهیز می‌کند. ✏️در چنین وضعی، راهبرد جایگزین روشن می‌شود: اگر زمین از بیرون قابل تصرف نیست، باید قدرت تصرف از درون ساخته شود. امید اصلی، نه به لشکر خارجی، بلکه به نیروی زمینی‌ای است که در داخل شکل بگیرد؛ نیرویی که از نارضایتی اقتصادی، نابرابری و فرسایش اعتماد اجتماعی تغذیه کند. فشار معیشتی، به‌عنوان مؤثرترین ابزار، به کار گرفته می‌شود تا شکاف اجتماعی تعمیق شود و پیوند دولت و جامعه تضعیف گردد. در کنار آن، تلاش می‌شود تصویری از یک آلترناتیو سیاسی تطهیر و تبلیغ شود تا اگر شکاف به نقطه بحران رسید، خلأ قدرت بی‌پاسخ نماند. با این همه، جز پروژه ناراضی‌سازی از مسیر معیشت‌سوزی و نابرابری‌سازی، سایر اجزای این راهبرد توفیق جدی نیافته‌اند. ✏️از این منظر، پاسخ به پرسش احتمال جنگ روشن‌تر می‌شود. جنگ تعیین‌کننده‌ای که هدفش تغییر نظام سیاسی باشد، به دلیل فقدان ابزار اصلی‌اش، یعنی نیروی زمینی بیرونی، بعید است. اما این به معنای پایان تهدید نیست. برخوردهای محدود، عملیات‌های نقطه‌ای، جنگ سایبری، فشار امنیتی و تنش‌های کنترل‌شده، همچنان محتمل‌اند، زیرا این‌ها ابزارهایی‌اند که بدون ورود به باتلاق زمین، هزینه ایجاد می‌کنند. ✏️ در نهایت، میدان اصلی این تقابل، نه آسمان است و نه مرزها؛ اقتصاد و سیاست داخلی است. اگر هدف طرف مقابل، ساختن نیروی زمینی از دل نارضایتی است، خنثی‌سازی آن نیز فقط از همین مسیر ممکن است. یک گام تا عبور از این مرحله باقی مانده و آن، بیرون راندن سفیران آمریکا از اقتصاد، کنار گذاشتن سیاست‌هایی که نابرابری می‌سازند و جامعه را می‌سوزانند، و بازگشت صریح و بی‌تعارف به قانون اساسی است. هرچه این پیوند ترمیم شود، جنگ بزرگ ناممکن‌تر می‌شود و تهدید بیرونی، ناچار به عقب‌نشینی از هدف نهایی خود خواهد شد. @Fars_plus